Een ontmoeting met John Sillett en George Curtis overtuigde hem dat zijn volgende hoofdstuk op Highfield Road moest zijn, waarmee hij een periode begon die hij nog steeds beschouwt als de meest plezierige van zijn voetbalcarrière.
"Ik had een ontmoeting met hem op een plek genaamd de Hopcroft Halt tussen Londen en de Midlands," herinnerde Speedie zich. Voetbal Presse.
"En ik was maar een uur in die vergadering en ik kon niet wachten om naar de club te gaan en te beginnen met trainen en voor hen te spelen."
Die enthousiasme werd beloond. Coventry gaf Speedie een omgeving waarin zijn competitieve instincten, intelligentie in de strafschopgebied en onderscheidende afwerking konden bloeien.
"Ik hield van Coventry. Ik hield overal van. Ik hou gewoon van voetballen, behalve van Southend."
Voor Speedie was voetbal een geweldige manier om de kost te verdienen. Zijn beschrijving van de routine was karakteristiek eenvoudig: "Je staat 's ochtends op, wat moet je doen? Je moet twee uur trainen. Geweldig, een geweldige manier van leven."
John Sillett en George Curtis begrepen hun spelers.
Speedie's herinneringen maken duidelijk dat zijn relatie met het management van Coventry centraal stond in zijn plezier bij de club. Hij had Chelsea verlaten omdat hij wilde weg van het managementteam, maar wat hij bij Coventry vond, was een heel andere ervaring.
Toen hem werd gevraagd naar Sillett, was zijn oordeel emphatisch.
"Verschillende klasse. Maakte me welkom. Hij liet me mijn eigen ding doen."
Speedie herinnert zich dat hij de vrijheid kreeg om zijn sterke punten te benutten in plaats van beperkt te worden door onnodige instructies.
"Ga gewoon en vernietig de tegenstander."
Hij identificeert ook iets belangrijkers dan enige individuele tactische instructie: de relatie tussen de managers en hun spelers.
"Een geweldige relatie hebben met iedereen individueel, dat is een kracht. Manmanagement is alles."
Hij geeft zowel Sillett als Curtis de eer voor het uitblinken op dat gebied. Hun aanpak gaf de spelers vertrouwen, terwijl het coachingsteam ook zorgvuldig voorbereidde op tegenstanders.
"We werkten elke week aan standaardsituaties en defensieve zaken tegen andere teams die ze hadden bekeken voordat wij tegen hen speelden."
Het was een combinatie die Speedie duidelijk waardeerde: persoonlijk vertrouwen naast gedetailleerde voorbereiding. Zijn herinneringen zijn niet alleen van een team dat leuk voetbal speelde, maar van een club waar de mensen aan de leiding begrepen hoe ze het beste uit individuen konden halen.
Cyril Regis: de teamgenoot die voor hem zorgde.
Speedie's partnerschap met Cyril Regis blijft een belangrijk onderdeel van zijn Coventry-verhaal, hoewel hij snel onderscheid maakt tussen de aanvaller die zijn beste partner was en de teamgenoot die zoveel voor hem betekende.
"Mijn beste aanvallende partner was Kerry Dixon," zegt hij, voordat hij zijn genegenheid voor Regis uitlegt.
"Maar Cyril was mijn verzorger. Hij zorgde voor me, hij zorgde voor me. Hij was een geweldige gast."
Die beschrijving biedt een glimp van de relaties die hielpen om een kleedkamer speciaal te maken. Regis was niet per se Speedie's grootste aanvallende partner in puur voetbaltalenten, maar zijn invloed reikte verder dan de doelpunten die ze samen scoorden.
Speedie's eerbetoon is blijvend in plaats van slechts nostalgisch. Hij draagt een speld met Regis's naam en afbeelding op zijn revers.
"Ik draag het elke keer als ik naar een wedstrijd ga. Ja, hij staat op mijn revers."
Het is een klein gebaar met aanzienlijke emotionele waarde. Regis blijft deel uitmaken van Speedie's voetbal leven, lang nadat hun speel dagen samen eindigden.
Het trainingswerk achter die chipdoelpunten.
Speedie's reputatie als afmaker was gebouwd op meer dan instinct. Zijn vermogen om de bal over opkomende doelmannen te tillen werd een herkenbaar kenmerk van zijn spel, en hij legt uit dat de techniek iets was dat hij opzettelijk oefende.
"Bijna mijn hele carrière chipte en lobde ik doelmannen."
Hij geniet er nog steeds van om een voormalige tegenstander te herinneren aan het probleem dat hij veroorzaakte.
"Ik zeg het nog steeds tegen Bryan Gunn, elke keer dat ik hem zie, zeg ik, blijf op je lijn."
Speedie lacht om de herinnering aan de reactie van de Norwich City-doelman.
"Hij is het zat om me dat te horen zeggen."
De gewoonte werd ontwikkeld op het trainingsveld, waar hij en zijn teamgenoten achterbleven om aan hun afwerking te werken.
"Toen ik bij Barnsley begon, bleven we achter -- ikzelf, Nick McCarthy, Ian Banks, Graham Reid, en een van de doelmannen."
De spelers lieten ook de doelman van het jeugdteam achterblijven, om aan hun techniek te werken nadat de hoofdsessie was afgelopen.
"'Je gaat niet naar huis, we gaan daar weer naar buiten.' Maar het staat je goed."
Speedie's kortere lengte moedigde hem ook aan om andere kwaliteiten te ontwikkelen. Met een lengte van vijf voet en zes en een halve inch wist hij dat concurreren met grotere verdedigers uitstekende timing en een vermogen om boven de bal te komen vereiste.
"Als je maar vijf voet en zes en een halve inch bent, moet je leren hoe je de bal moet koppen en springen. Het is gewoon oefenen."
Zijn ondeugende kant kwam naar voren in een verhaal over wat moppen maken op het trainingsveld bij Coventry.
"Ik chipte Steven Ogrisovic eens vanaf de strafschopstip."
De doelman was een aanzienlijke figuur, maar Speedie zag een kans toen hij van zijn lijn kwam.
"Hij kwam iets te snel naar buiten en ik tikte het gewoon over hem heen."
De afwerking was niet het einde van het verhaal.
"Hij achtervolgde me altijd, hij achtervolgde me altijd rond het trainingsveld. Hij was niet blij dat ik hem voor de gek hield."
Waarom Speedie zou genieten van de Premier League van vandaag.
Modern voetbal biedt een verleidelijke vooruitzicht voor een aanvaller met Speedie's oog voor een opkomende doelman. Met doelmannen die soms ver buiten hun strafschopgebied opereren, is de kans om de ruimte achter hen te benutten duidelijk.
Toen hem werd gevraagd of hij zou gedijen in het spel van vandaag, is Speedie's antwoord onmiddellijk.
"Ja, ik zou een geweldige dag hebben."
Hij herinnert zich onmiddellijk een doelpunt dat hem om precies die reden blij maakte.
"Bijvoorbeeld, Kenny McLean die dat doelpunt tegen Denemarken scoorde."
Het is een typisch zelfverzekerd antwoord, maar een dat wordt ondersteund door het werk dat hij beschrijft dat hij gedurende zijn carrière deed. Het herkennen van de positie van een doelman, het inschatten van de afstand en het uitvoeren van een delicate afwerking zijn vaardigheden die herhaling vereisen, niet alleen flair.
Voor Speedie blijft Coventry de plek waar zijn voetballeven de dingen samenbracht die hij het meest waardeerde: uitstekend management, een sterke kleedkamer en supporters die de ervaring memorabel maakten.
"Ze hebben een geweldige selectie spelers, geweldig management, de supporters waren geweldig en zijn het nog steeds.
"Ze kochten het stadion, dus het behoort nu toe aan Coventry City. Dat is het beste wat er in lange tijd is gebeurd."
Hij was kort voor het interview terug geweest om Coventry te bekijken, en zag een team wiens supporters voor hem belangrijk bleven.
Zijn genegenheid voor de club heeft de jaren overleefd, net zoals zijn bewondering voor Regis zichtbaar blijft op zijn revers. En wanneer Speedie de Premier League van vandaag overweegt, ziet hij een spel waarin de afwerkingsvaardigheden die hij door uren extra oefenen heeft aangescherpt, nog steeds het verschil kunnen maken.
Het David Speedie Verhaal door David Speedie en Paul Hodgson is nu beschikbaar.
