Het was waar de voormalige vleugelspeler eindelijk een omgeving vond waarin hij zichzelf kon uiten, waar Luigi Delneri een team bouwde dat in staat was om de gevestigde machten van Italië uit te dagen, en waar een groep spelers iets bereikte wat weinigen voor mogelijk hielden.
Vandaag de dag is Chievo aan het herbouwen na de financiële ineenstorting die hun opmerkelijke verhaal in 2021 ten einde bracht. Manfredini weet dat de weg terug lang zal zijn, maar hij weigert uit te sluiten dat er een nieuwe opgang komt.
"Voordat ik bij Chievo aankwam, had ik bij verschillende teams gespeeld waar Juventus me op huurbasis naartoe had gestuurd," vertelt Manfredini Voetbal Presse. "Toen vond ik eindelijk deze omgeving in Verona, bij Chievo, die me hielp om mezelf op het hoogste niveau uit te drukken.
"Ik herinner me een gezonde omgeving, een vredige omgeving, een prachtige stad, net zo mooi als Verona. Ik herinner me zoveel goede dingen. Ik herinner me een fantastische coach die ons enorm hielp groeien, niet alleen mij maar ons allemaal, technisch en tactisch, en ook qua persoonlijkheid.
"Ik herinner me ook een president die een geweldige persoon was, die ons hielp en ons een zeer welkom gevoel gaf. Chievo was een fantastische periode voor mij, een ervaring die ik nog steeds in mijn hart meedraag."
Voor Manfredini ging het belang van Chievo verder dan het voetbal. Na verschillende huurperiodes na zijn tijd in het jeugdteam van Juventus, had hij een plek gevonden waar hij zich kon vestigen, ontwikkelen en zijn vaardigheden kon tonen. De club bood de voorwaarden voor hem om te bloeien, terwijl Delneri het team een duidelijke identiteit gaf.
Samen werden ze onderdeel van een van de meest buitengewone underdogverhalen in het moderne Italiaanse voetbal.
De Delneri-revolutie die Chievo naar de vijfde plaats bracht
De opkomst van Chievo was gebaseerd op meer dan enthousiasme. Onder Delneri ontwikkelde de club een aanvallend systeem dat uitzonderlijk werk van zijn spelers vereiste, vooral van degenen die aan de flanken opereerden.
Manfredini herinnert zich een team dat moest leren hoe het aanvallende ambitie in balans kon brengen met defensieve verantwoordelijkheid, met trainingen die waren ontworpen om de spelers de fysieke capaciteit te geven om die aanpak gedurende de wedstrijden vol te houden.
"De coach had een aanvallend idee van voetbal ontwikkeld, met twee vleugelspelers die naast twee aanvallers speelden. We konden de aanvallers helpen om doelpunten te scoren, maar tegelijkertijd, wanneer het team verdedigde, moesten we terug in de defensieve lijn komen.
"Dat betekende dat we moesten trainen om dit idee van voetbal in de praktijk te kunnen brengen. We trainden enorm hard om de atletische kracht te ontwikkelen die nodig was om op die manier te spelen.
"Door al dat werk begonnen we geleidelijk zijn ideeën te begrijpen. Wedstrijd na wedstrijd overtuigde hij ons, en we overtuigden onszelf ook dat we het konden laten werken. Uiteindelijk hadden we enorm veel plezier, maar we liepen ook veel. We slaagden erin om alles samen te brengen."
De resultaten transformeerden de status van Chievo. Een club uit een klein district van Verona, die opereerde met aanzienlijk minder middelen dan de reuzen van het Italiaanse voetbal, concurreerde met de sterkste ploegen in het land.
Manfredini erkent dat Chievo niet per se het meest getalenteerde team in de divisie was. Hun prestatie kwam voort uit het optimaal benutten van hun sterke punten, het volgen van de instructies van de coach en het geloven dat het collectief de individuele voordelen van hun tegenstanders kon overwinnen.
"We slaagden erin om te concurreren met de sterkste teams in Italië. Naar mijn mening waren zij veel sterker dan wij, maar we deden ons werk, eindigend op de vijfde plaats in het Italiaanse kampioenschap.
"Voor Chievo was dat een prachtig resultaat. Het was een magnifieke prestatie voor de club."
Die vijfde plaats in 2001-02 blijft een bepalend moment in de geschiedenis van Chievo. De club had voor het eerst de Serie A bereikt en zich onmiddellijk gevestigd tussen de leidende ploegen van het land, waardoor de zogenaamde Vliegende Ezel een van de meest onwaarschijnlijke succesverhalen van het Europese voetbal werd.
De prestatie hielp ook om het volgende hoofdstuk van Manfredini's carrière te openen. Zijn prestaties trokken de aandacht van grotere clubs, en Lazio bood hem uiteindelijk de kans om te spelen in het Stadio Olimpico en zichzelf te testen naast meer gevestigde namen.
Toch verminderde het doorgaan zijn verbondenheid met de club die hem had geholpen dat niveau te bereiken niet. Chievo had hem het platform gegeven om te groeien, en de herinneringen aan die periode bleven bij hem lang nadat hij Verona had verlaten.
Hoe Chievo zijn plek in het professionele voetbal verloor
De daaropvolgende achteruitgang van de club was een pijnlijke tegenstelling tot die opmerkelijke jaren. Na 17 seizoenen in de Serie A tijdens zijn topperiode, werd Chievo in 2019 gedegradeerd. Ze gingen verder in de Serie B, maar financiële problemen brachten uiteindelijk het professionele bestaan van de oorspronkelijke club ten einde.
In 2021 werd Chievo uitgesloten van de Serie B omdat ze niet konden voldoen aan de financiële vereisten voor registratie, waaronder openstaande belastingverplichtingen. Beroepen slaagden er niet in om de beslissing te herroepen, en de club werd later failliet verklaard.
De ineenstorting maakte een einde aan de loopbaan van de oorspronkelijke organisatie in het professionele voetbal, waardoor supporters geconfronteerd werden met het verlies van een club die ooit had geconcurreerd tegen de grootste namen van Italië en Europese competitie had bereikt.
Maar het verhaal van Chievo eindigde daar niet.
Voormalig aanvoerder Sergio Pellissier richtte in 2021 FC Clivense op met als doel het voetbal terug te brengen onder de Chievo-vlag. Begonnen vanuit de lagere regionen van de Italiaanse piramide, werkte de nieuwe club zich omhoog door de amateurdivisies.
In mei 2024 verwierf de club de historische naam en het merk ChievoVerona, waardoor het die identiteit kon hervatten. Het keerde terug naar de Serie D voor het seizoen 2024-25, en begon het moeilijke proces van het herbouwen van een aanwezigheid in het Italiaanse voetbal.
Het onderscheid is belangrijk: de moderne club heeft de naam en sportieve ambities van Chievo nieuw leven ingeblazen, maar de klim terug naar de Serie A is een nieuwe onderneming in plaats van een voortzetting van de professionele status van de oude club.
Kan Chievo weer opstaan?
Manfredini begrijpt de omvang van de uitdaging. Hij suggereert niet dat de club eenvoudigweg de prestaties van het begin van de jaren 2000 kan recreëren, en hij erkent dat het terugkeren naar die hoogtes geduld, zorgvuldige werving en volhardend werk zal vereisen.
Maar hij wijst ook op de eigen geschiedenis van Chievo als bewijs dat een buitengewone opgang mogelijk is.
"Om terug te keren naar de niveaus van de jaren 2000, geloof ik dat het erg gecompliceerd zal zijn, maar niets is onmogelijk. Alles kan gedaan worden. Het belangrijkste is om te werken en te proberen, jaar na jaar, betere en belangrijkere spelers in het team te brengen.
"We mogen niet vergeten dat Chievo begon in de Interregionale, met het Chievo van het Campedelli-tijdperk rond 2000, en beetje bij beetje slaagde in het bereiken van de Serie A.
"Nu bevindt Chievo zich in de Serie D, dus waarom niet? Het zou weer kunnen gebeuren. Maar ik geloof dat er meerdere jaren zullen moeten verstrijken voordat dat gebeurt."
Zijn beoordeling is realistisch in plaats van romantisch. Om weer in de Serie A te komen, zou Chievo door meerdere divisies moeten vorderen, een duurzame structuur moeten opbouwen en selecties moeten samenstellen die in staat zijn om op elk nieuw niveau te concurreren. De prestaties uit het verleden bieden inspiratie, maar kunnen de toekomst niet garanderen.
Desondanks heeft de club al aangetoond dat haar naam aanzienlijke betekenis behoudt. De heropleving heeft een identiteit teruggebracht die supporters vreesden voorgoed verloren te zijn, terwijl de klim door het amateurvoetbal een route biedt naar professioneel voetbal opnieuw.
De uitdaging nu is om die vernieuwde identiteit om te zetten in blijvende vooruitgang.
Voor Manfredini blijft de emotionele verbinding onveranderd. Hij herinnert zich de mensen, de sfeer en de collectieve prestatie van een team dat de verwachtingen overtrof. Toen hem werd gevraagd zijn tijd bij Chievo te beschrijven, keert hij terug naar hetzelfde woord dat zijn herinnering begon.
"Mijn tijd bij Chievo, net als de ervaring van alle spelers uit die tijd rond 2000, kan worden samengevat in slechts één bijvoeglijk naamwoord: fantastisch.
"Dat is genoeg. Er is geen behoefte om iets anders toe te voegen."
Voor een speler die de club op het hoogtepunt van zijn kunnen heeft ervaren, zegt die genegenheid net zoveel als welke beschrijving van tactieken of leagueposities dan ook. Chievo gaf Manfredini een plek om te bloeien, en hij maakte deel uit van een team dat het onmogelijke haalbaar leek te maken.
De nieuwe Chievo heeft een heel andere reis voor zich. Hun terugkeer naar het professionele spel is verre van verzekerd, en de hoogtes die onder Delneri werden bereikt blijven een verre ambitie. Maar de geschiedenis van de club toont aan hoe ver het kan reizen wanneer de juiste mensen, spelers en ideeën samenkomen.
Manfredini heeft die transformatie eerder gezien. Hij weet dat het tijd zal kosten om opnieuw te gebeuren, maar hij is niet bereid te zeggen dat het niet kan.