Dus waarom hebben ze de competitie nooit gewonnen? Auteur en Spurs-historicus Gareth Dace gelooft dat het antwoord niet in pech ligt, maar in de voetbalidentiteit van de club.
De teams van Tottenham Hotspur in de jaren '80 behoren nog steeds tot de meest bewonderde in de Engelse voetbalgeschiedenis. Glenn Hoddle, Ossie Ardiles, Ricardo Villa, Steve Perryman, Graham Roberts en later Chris Waddle en Paul Gascoigne produceerden voetbal dat meer dan vier decennia later nog steeds wordt gevierd door supporters.
Toch blijft er, ondanks al het zilverwerk - twee FA Cups en een UEFA Cup - één opvallende omissie.
Ze zijn nooit kampioen van Engeland geworden.
Het is een vraag die Tottenham-supporters al lang bezighoudt, en een die Gareth Dace probeerde te beantwoorden tijdens het onderzoek naar "Hot Shot Tottenham", zijn seizoen-voor-seizoen studie van een van de bepalende decennia van de club.
Zijn conclusie verraste zelfs hem.
"Ik denk dat het, vanuit al het onderzoek dat ik heb gedaan, oneerlijk is om het zo te formuleren," zei Dace. Football Presse..
"Ik denk dat de vraag die je eigenlijk zou moeten stellen is, hoe zijn ze van een team dat in 1978 uit de Tweede Divisie kwam, zo succesvol geworden om binnenlandse bekers te winnen en de UEFA Cup in '84 te winnen?"
Dat perspectief verschuift het gesprek van falen naar prestatie.
Keith Burkinshaw erfde een club die zich herbouwde na degradatie voordat hij een team samenstelde dat in staat was om te concurreren met Liverpool, Everton en Manchester United. Tottenham won de FA Cup in 1981 en verdedigde deze een jaar later voordat ze de UEFA Cup in 1984 wonnen, terwijl ze een speelstijl hanteerden die synoniem werd met de identiteit van de club.
Maar Dace gelooft dat de principes die Spurs zo bewonderd maakten, hen ook verhinderden om kampioen te worden.
De belangrijkste inzicht kwam van Steve Perryman, Tottenham's recordhouder in aantal gespeelde wedstrijden en aanvoerder gedurende een groot deel van die periode.
"Dus Steve Perryman zei dat hij in al de jaren die hij bij Spurs doorbracht, nooit was geleerd om zich geblesseerd te laten vallen wanneer je met 1-0 voorstaat om wat tijd te verspillen, of nooit de bal in de hoekvlag te schoppen," legde Dace uit.
"Het zat gewoon niet echt in die Spurs-psychologie om een beetje meer zoals het Merseyside-duo te zijn."
Het is een onthullende observatie.
Liverpool, dat het Engelse voetbal gedurende een groot deel van het decennium domineerde, bouwde hun succes op onophoudelijke consistentie. Everton ontwikkelde een vergelijkbare veerkracht onder Howard Kendall. Beide teams begrepen wanneer ze moesten vermaken en wanneer ze wedstrijden moesten beheren.
Burkinshaw, volgens Dace's onderzoek, bleef zich inzetten voor iets anders.
Tottenham zou proberen om mooi te winnen.
Die filosofie weerspiegelde wat veel supporters beschouwen als het traditionele DNA van de club. Flair, creativiteit en aanvallend voetbal waren niet simpelweg tactische keuzes; ze maakten deel uit van de identiteit van Tottenham.
Het nadeel was dat landstitels vaak worden gewonnen door pragmatisme in plaats van romantiek.
Het seizoen 1981-82 toont dat misschien beter aan dan enig ander.
Spurs gingen de laatste maanden van de campagne in met de jacht op een buitengewone vier trofeeën.
Ze speelden uiteindelijk 66 wedstrijden in alle competities, verloren de League Cup-finale van Liverpool na extra tijd, vielen tegen Barcelona in de Europacup voor Bekerwinnaars en wonnen de FA Cup na een uitputtende campagne.
Voor Dace bleef de fysieke prijs lang na de vieringen hangen.
"Ik noem dat hoofdstuk de '82/83 jaar uitgeput," zei hij.
"Het voelt zeker alsof alle fysieke inspanning die in dat seizoen '81-'82 is gestoken, hen twee of drie jaar heeft gekost om daar fysiek van te herstellen."
De bijna-misser die misschien het meest pijn doet, kwam drie jaar later.
Tottenham voerde in 1984-85 een serieuze titeluitdaging aan voordat Everton uiteindelijk afstand nam.
Weer gelooft Dace dat de selectie de kwaliteit bezat die nodig was om kampioen te worden.
Wat ze misten was de meedogenloze scherpte die vaak grote teams scheidt van titelwinnende teams.
Het onderzoeken van het decennium veranderde ook Dace's eigen waardering voor de voetbalgeschiedenis.
Geboren in 1981, leunde hij zwaar op interviews met voormalige spelers en supporters die de periode van dichtbij meemaakten.
Die afstand stelde hem in staat om patronen te zien die vaak verborgen zijn door de emotie van wekelijkse resultaten.
"Je kunt echt, echt in het moment verzeild raken," zei hij.
"Terugkijkend schrijven over een decennium van 40 jaar geleden geeft je zeker die diepte en perspectief."
Zijn onderzoek vond een team dat de ene week briljant kon zijn voordat het de volgende week onverwacht punten verloor. Supporters koesteren nog steeds de spectaculaire overwinningen, maar de ranglijst vertelt een ingewikkelder verhaal.
Tottenham was vermakelijk genoeg om iedereen te verslaan.
Ze waren niet consistent meedogenloos genoeg om boven iedereen te eindigen.
Geschiedenis kan soms oneerlijk zijn voor teams die er niet in slagen een landstitel te veroveren.
De Tottenham-zijde van de jaren '80 wordt vaak herinnerd om wat het niet heeft bereikt in plaats van wat het vertegenwoordigde: een club die zich fel bleef inzetten voor aantrekkelijk voetbal tijdens een van de meest competitieve periodes in het Engelse voetbal.
Dace's onderzoek suggereert dat die toewijding geen ongeluk of zwakte was.
Het was een bewuste keuze.
Uiteindelijk kan de grootste kracht van Tottenham ook de reden zijn geweest waarom ze nooit de Engelse voetbalwereld domineerden.
Ze bleven trouw aan de manier waarop ze geloofden dat het spel gespeeld moest worden, ook al betekende het anderen de kampioenschapstrofee te zien tillen.
Gareth Dace is de auteur van "Hot Shot Tottenham: Spurs in the 80s - Hoddle, Hummel en Hazards" van Pitch Publishing - dat is hier beschikbaar..
