Ja, het was grof, cynisch. Zelfs vulgair. Pereira hoorde via e-mail van de beslissing van Forest - twee minuten voor middernacht. Twee minuten voordat een clausule in zijn oorspronkelijke brandweermancontract die Forest toestond om de banden te verbreken, zou verlopen.
Maar de Portugees moet in februari zijn handtekening hebben gezet, wetende wat er kon gebeuren. Immers, hij was de vierde manager van een seizoen dat nauwelijks de helft had bereikt. In een perfecte wereld. In een normale wereld. Het voldoen aan verwachtingen en het behouden van de club zou rechtvaardigen dat hij een nieuw contract, een flinke salarisverhoging en de dankbaarheid van de eigenaar zou krijgen. Maar dit is Forest, Evangelos Marinakis' Forest. En op het City Ground, in deze tijd, doet de club simpelweg niet normaal.
De sympathie is er. Zoals het hoort. Pereira zal royaal beloond zijn voor zijn prestaties, maar dat verbergt niet de gevormde relaties die nu afstandelijk zullen worden. De Portugees gaf dit toe in zijn afscheidsbrief de dag na de nacht ervoor:
"Hoewel deze beslissing voor mij een complete verrassing kwam en zonder enige waarschuwing, respecteer ik volledig het recht van de club om de beslissingen te nemen die zij het beste acht voor de toekomst. Natuurlijk ben ik teleurgesteld en verdrietig. Ik geloofde echt in wat we samen aan het opbouwen waren, en ik vertrek met een gevoel van trots over alles wat we de afgelopen maanden hebben bereikt.
"Ik wil mijn coachingstaff, de spelers, iedereen achter de schermen, en vooral de supporters bedanken. Vanaf mijn eerste dag maakte jullie passie, loyaliteit en onwrikbare steun dat ik me ongelooflijk welkom voelde.
"Jullie waren bij ons door elke uitdaging en elk succes, en daar zal ik altijd dankbaar voor zijn."
Dus Pereira is weg. Maar in tegenstelling tot zijn voorgangers - Sean Dyche, Ange Postecoglou en Nuno Espirito Santo - verlaat hij Forest met een reputatie die niet alleen intact is, maar ook verbeterd. Zijn prestaties met een team dat bestemd leek voor degradatie waren niets minder dan magnifiek. Pereira slaagde erin om Forest niet alleen veilig te houden, maar ook genoeg toegewijde middelen in te zetten voor hun Europese campagne, waardoor de club in de laatste vier van de Europa League eindigde. Zoals we zeggen, Pereira voldeed aan zijn opdracht - en meer. Maar hij was duidelijk altijd alleen maar een brandweerman. Marinakis had altijd een andere man in gedachten - als hij beschikbaar zou komen.
En nu is hij dat. Oliver Glasner, voor wie Marinakis een poging deed voordat hij Nuno twee seizoenen geleden aannam, heeft bijna overeenstemming bereikt om de volgende manager van Forest te worden. Na zijn vertrek bij Crystal Palace heeft Glasner sinds het einde van het seizoen geen gebrek aan interesse gehad, hoewel in het geval van aanbiedingen, deze niet voldeden aan de ambities van de Oostenrijker - tot nu toe.
Glasner ging vorige maand goed vooruit met AC Milan. Tijdens een ontmoeting met Milan-eigenaar Gerry Cardinale en zijn No2 Zlatan Ibrahimovic, was Glasner op een gegeven moment de favoriet voor de functie. Cardinale gaf de voorkeur aan hem, Ibra niet. En toen Ralf Rangnick, die met Milan sprak over de functie van sportdirecteur, ervoor koos om zijn contract als Oostenrijks coach te verlengen, vielen Glasner's kansen in het water.
En terwijl hij de Rossonero-baan begeerde, werd een aanbod om Robin van Persie op Feyenoord op te volgen snel afgewezen. Een terugkeer naar Eintracht Frankfurt werd ook genoemd, maar opnieuw werd de Oostenrijker niet verleid.
Dus waarom Forest? Inderdaad, waarom Marinakis' Forest? Wel, wat aan Glasner is voorgelegd, zal zijn denken hebben beïnvloed: £13 miljoen per jaar zal de 51-jarige niet alleen de best betaalde manager in de geschiedenis van Forest maken - en met een aanzienlijke marge - maar ook een van de best betaalde in heel Europa. Maar naast het geld, denk je ook aan wat er een jaar geleden op het City Ground gebeurde, in tegenstelling tot Glasner's ervaring met Palace, had ook een grote invloed.
In juli vorig jaar was Tottenham ervan overtuigd dat ze hem hadden. Forest-aanvoerder Morgan Gibbs-White was klaar om te gaan. Een buy-out clausule van £60 miljoen in zijn contract was voldaan. Een medische keuring was gepland. En het mediateam van Spurs was klaar voor een aankondiging.
Maar toen stapte Marinakis in. Zijn advocaten ook. Claims van een "illegale benadering" werden geuit. Juridische dreigingen werden gemaakt. En Spurs trok zich terug. Voor zijn deel bood Marinakis - in plaats van Gibbs-White te straffen - aan en verzekerde hij zijn Engelse middenvelder van een nieuw, driejarig contract. De Griekse magnate weigerde simpelweg om zich over te geven. Om nederlaag te accepteren. En door zijn standpunt in te nemen, kunnen Marinakis' acties genoeg zijn geweest om Forest vorig seizoen veilig te stellen.
In tegenstelling, op hetzelfde moment, stemde Palace ermee in om Ebere Eze aan Arsenal te verkopen. Net zoals ze Michael Olise een jaar eerder aan Bayern München verkochten. En zes maanden na de verkoop van Eze, verloor Glasner zijn aanvoerder, Marc Guehi, aan Manchester City. Weken - zo niet dagen - later ging Glasner publiekelijk met zijn beslissing om zijn bestaande contract bij Palace tot juni uit te zitten.
Natuurlijk zorgde die genadeloze aanpak van Marinakis er ook voor dat Forest Palace verving in de Europa League, waardoor Glasner's FA Cup-winnaars in de Europa Conference League terechtkwamen. De woede op dat moment was tastbaar en zelfs met de Eagles die de titel wonnen en zich kwalificeerden voor de Europa League dit seizoen, is de bitterheid nog steeds aanwezig. Inderdaad, terwijl Glasner Palace verlaat als de grootste manager van de club, zal zijn bestemming hem geen goed doen bij de Holmesdale-supporters. Hij zal een hindernisbaan moeten doorlopen wanneer Forest dit nieuwe seizoen naar Selhurst Park gaat - iets wat we niet hebben gezien sinds Brian Little Aston Villa naar Filbert Street bracht om zijn voormalige werkgever Leicester City al die jaren geleden te confronteren.
Dus, als alles volgens plan verloopt, zal Marinakis zijn man hebben. Een bewezen winnaar - thuis en in Europa. Een baanbreker. Een manager die niet alleen spelers beter maakt, maar hen ook verbetert boven verwachtingen.
Zoals we zeggen, de methode was niet de beste. Maar in Oliver Glasner zullen Forest-fans binnenkort een manager verwelkomen met een record dat sinds een zekere Brian Clough niet meer is gezien. En net als Vitor Pereira, als Glasner aan de verwachtingen voldoet, dan denk je dat de steun van het City Ground het erover eens zal zijn dat de huidige angst en frustratie het meer dan waard zijn geweest.