Tegen het einde van het toernooi was hij Engeland's rechter wing-back in een nieuw systeem, met Mark Wright als sweeper achter Terry Butcher en Des Walker.
Voor Parker blijft Italia 90 de maand waarin alles samenkwam: het management van Sir Bobby Robson, de opkomst van Paul Gascoigne, een geïmproviseerde tactische wijziging en een groep spelers die bereid was zich aan te passen omdat, zoals Parker het zegt, ze gewoon voetballers waren.
Hij herinnert zich ook Robson zelf, wiens persoonlijkheid een diepere indruk op Parker achterliet dan enige tactische instructie.
"Ik beoordeel Sir Bobby zoals hij toen was, niet zoals hij was als league manager, omdat Terry Butcher zegt dat hij ongelooflijk streng was. Maar als nationale teammanager sprak hij zachtjes, de andere kon ook zachtjes spreken, maar over het algemeen was hij keihard," zegt Parker. Football Presse.
"Verschillende manieren, verschillende manieren van managen, maar voor beiden telde het eindresultaat het meest. Met Bobby, door zijn manier en met zijn medeleven, alles aan hem, je wilde hem gewoon niet teleurstellen.
"Het moment waarop je iets verkeerd had gedaan, had hij een manier om zijn armen uit te strekken en met je te praten. Hij schreeuwde en schreeuwde niet. Hij kwam gewoon bij je.
"Maar Sir Alex (Ferguson), het zou gewoon woest zijn en het zou over jou als man gaan. Hoe ga je het opnemen? Ga je mokken of wil je het hem teruggeven?
"Over het algemeen wilde iedereen negen van de tien keer het hem teruggeven, want als je dat deed, was het eerste wat hij zou doen binnenkomen, je op de rug kloppen en zeggen dat je het goed deed, want dat is waar hij naar op zoek was."
Met Robson was de emotionele verbinding anders.
Parker, die toen nog bij QPR was en zijn overstap naar Manchester United pas een jaar later maakte, had enorm veel respect voor de Engelse manager en herinnert zich het effect dat Robson's eigen emoties op de spelers om hem heen konden hebben.
"De manier waarop hij manage was zachter, en je voelde je gewoon verdrietig. Je voelde dat je hem teleurstelde en je wilde daarheen gaan en het voor hem doen en terugkomen.
"Op die momenten dat je die emotionele kant van hem zag wanneer je iets had bereikt, maakte het je soms aan het huilen om te zien hoe opgewonden hij was.
"Als het je kind was dat zich zo gedroeg, zou je zeggen dat ze zich moesten kalmeren, niet zo sentimenteel moesten zijn. Maar hij was een ongelooflijke man. Hij was ongelooflijk.
"Ik wou gewoon dat ik veel langer bij hem in die Engelse selectie was geweest, om eerlijk te zijn."
Engeland's openingswedstrijd tegen de Republiek Ierland in Cagliari eindigde in 1-1, Gary Lineker gaf Robson's team de leiding voordat Kevin Sheedy gelijkmaakte. Parker speelde niet in die wedstrijd.
Engeland speelde vervolgens 0-0 gelijk tegen Nederland voordat het Egypte met 1-0 versloeg door een doelpunt van Mark Wright. Het resultaat zorgde ervoor dat Engeland doorging als winnaar van Groep F.
De meest significante verandering had zich bijna zonder waarschuwing voorgedaan.
Robson besloot Mark Wright in een sweeper rol te plaatsen en Engeland veranderde van hun vertrouwde 4-4-2. Parker werd de rechter wing-back, met Butcher en Walker naast Wright. Het was niet iets dat voor het toernooi was gepland.
"Het werd gemaakt tijdens de groepsfase na de eerste wedstrijd. Er was niet over nagedacht als er iets misging. Het gebeurde gewoon.
"Nu kan ik me voorstellen dat ze in de wereld van vandaag zoveel alternatieven hebben als dit, als dat, als dat. Maar er was geen manier, en ik denk dat veel van de andere spelers ook terug zijn, dat Sir Bobby dat in zijn hoofd had om mee te beginnen.
"Als iemand me iets anders kan vertellen, dan denk ik, wow, er was een goede reden waarom ik toen meeging. Want op dat moment had ik nog nooit rechtsback gespeeld, ik had nog nooit als back gespeeld, wing, nooit in mijn leven als wing-back gespeeld, en ik had vijf jaar niet als back gespeeld."
Er was één belangrijk verschil tussen Parker en de rest van de defensieve eenheid.
Hij had ervaring met spelen in een sweeper systeem bij Queens Park Rangers. De anderen niet.
"Ik was de enige daar die het speelde omdat ik het regelmatig met QPR speelde. Iedereen was terug vier. Engeland speelde 4-4-2.
"Maar ik denk gewoon dat we voetballers waren. We waren allemaal over het algemeen, in dat jaar, natuurlijke voetballers. Je kreeg de vraag om iets te doen en je deed het.
"Omdat we een beetje defensief ingesteld waren, was het geen aanvallende back vijf of iets dergelijks. Als ik zou aanvallen, zou ik beter af zijn geweest als back dan als wing-back, waar ik verder omhoog het veld begon dan waar ik normaal gesproken gelukkig mee zou zijn.
"Ik kreeg de bal op de halve draai, of ik was ook verder omhoog in het park, wat daar een beetje drukker was.
"Maar als je een voetballer bent, ga je ermee door en doe je het."
Engeland's eerste knockoutwedstrijd was tegen België in Bologna.
De wedstrijd bleef 119 minuten doelpuntloos voordat David Platt in de laatste minuut van de extra tijd scoorde om Engeland naar de kwartfinales te sturen.
Toen kwam Kameroen.
Engeland leidde door Platt voordat de Afrikaanse ploeg de wedstrijd omdraaide met twee doelpunten. Gary Lineker maakte gelijk vanaf de strafschopstip voordat hij nog een strafschop scoorde in de extra tijd om de wedstrijd met 3-2 te winnen.
Voor Parker was het precies het soort competitie waarvoor Robson zijn spelers had voorbereid.
"In die tijd wilde je gewoon iets doen, iets bereiken. En er is geen groter podium om iets te bereiken dan om het te doen in een competitie voor je land.
"Er is niets groter."
Maar naast het tactische verhaal was er de opkomst van Gascoigne.
Parker gelooft dat Italia 90 de piek van Gascoigne's krachten vertegenwoordigde. Hij had de middenvelder van Tottenham Hotspur zien ontwikkelen tot een buitengewone speler, maar in Italië bereikte hij een ander niveau.
"Gezien wat er daarna gebeurde, moet ik ja zeggen. Ik moet persoonlijk zeggen, in die tijd dat ik bij hem was, die maand dat ik van hem weg was, dat is wanneer hij dat stukje daarboven bereikte, die piek.
"Het was gewoon, nogmaals, je kunt naar dingen kijken en je kunt naar spijt kijken. Gazza's zal die FA Cup-finale zijn wanneer hij zijn hoofd verloor tegen Nottingham Forest en die uitdaging die hij maakte op Gary Charles. Het kostte hem, het kostte hem slecht.
"Maar dat was gewoon Gazza. Het was gewoon zijn enthousiasme. Dat was een jong kind dat alleen op de speeltuin werd losgelaten en de scheidsrechter had niet -- de ouder had de kans om hem te kalmeren, maar greep die kans niet."
Parker gelooft dat de blessure die Gascoigne het volgende seizoen opliep de loop van zijn carrière veranderde, hoewel hij volhoudt dat Gascoigne nog steeds een geweldige speler was toen hij terugkwam.
Voor Parker is er echter een onderscheid tussen grootheid en duurzame grootheid.
"Hij was nog steeds een goede speler, geweldig toen hij terugkwam. Maar ik denk dat alles invloed had op alles.
"Wanneer je het hebt over het willen noemen van hem een grootheid, en hij was groot, wanneer je het hebt over echt grote spelers, is er ook duurzaamheid en consistentie in wat ze doen.
"Je kunt het over Messi hebben, je kunt het over Ronaldo hebben. Het is de consistentie van dat doen. Zidane in die tijd, Henry. Al die dingen.
"Gazza had dat, maar we hebben nog steeds geen speler gehad zoals Paul Gascoigne."
Engeland's kwartfinaleoverwinning zorgde voor een halve finale tegen West-Duitsland in Turijn.
Tegen die tijd was het team dat het toernooi begon met 4-4-2 iets compleet anders geworden. Parker had zich aangepast aan een rol die hij nooit op internationaal niveau had gespeeld, en Engeland had de laatste vier van een Wereldbeker bereikt.
De halve finale werd de bepalende nacht.
West-Duitsland nam de leiding via Andreas Brehme voordat Lineker in de 80e minuut gelijkmaakte. Geen van beide teams kon een winnaar vinden in de extra tijd. In de strafschoppenserie werd het schot van Stuart Pearce gestopt en Chris Waddle schoot zijn bal over de lat terwijl West-Duitsland met 4-3 won.
Parker herinnert zich de prestatie via Robson in plaats van de mechanica van de nederlaag.
De Engelse manager had een groep spelers genomen die aanvankelijk een vertrouwd systeem speelden en hen toegestaan iets anders te worden.
En de emotionele band tussen manager en spelers was een van de bepalende kenmerken van de campagne geworden.
"Je voelde je gewoon verdrietig. Je voelde dat je hem teleurstelde en je wilde daarheen gaan en het voor hem doen en terugkomen.
"En op die momenten dat je die emotionele kant van hem zag wanneer je iets had bereikt, maakte het je soms aan het huilen om te zien hoe opgewonden hij was.
"Hij was een ongelooflijke, ongelooflijke man."
Er was nog één wedstrijd te spelen.
Engeland stond tegenover gastland Italië in de play-off voor de derde plaats in Bari en verloor met 2-1, Roberto Baggio opende de score voordat David Platt gelijkmaakte en Salvatore Schillaci herstelde Italië's voorsprong vanaf de strafschopstip.
Parker begon die wedstrijd als rechter wing-back, nadat hij een gevestigde rol in Robson's nieuwe systeem had gekregen tijdens de knockout-fases.
De medailles waren weg, maar Engeland was vierde in de wereld geëindigd.
Voor Parker heeft de betekenis van Italia 90 standgehouden vanwege wat de spelers gevraagd werd te doen, hoe snel ze zich aanpasten en het karakter van de manager die hen leidde.
Hij gelooft ook dat het toernooi iets vertegenwoordigde dat het moderne voetbal geleidelijk is kwijtgeraakt.
"We waren voetballers. We waren allemaal over het algemeen natuurlijke voetballers. Je kreeg de vraag om iets te doen en je deed het.
"Gezien in die tijd wilde je gewoon iets bereiken. Er is geen groter podium om iets te bereiken dan om het te doen in een competitie voor je land.
"Er is niets groter."
Voor Parker was Italia 90 daarom meer dan Engeland's beste Wereldbekerprestatie sinds 1966.
Het was een toernooi waarin een vertrouwd team een onbekend team werd, Gascoigne zich aankondigde op het wereldtoneel, Robson's management een buitengewone emotionele reactie van zijn spelers naar boven bracht, en een verdediger die vijf jaar niet als back had gespeeld plotseling als rechter wing-back opereerde op een Wereldbeker.
Het gebeurde allemaal zonder de uitgebreide noodplannen waarvan Parker gelooft dat ze vandaag de dag zouden omringen bij zo'n tactische verandering.
Ze kregen gewoon te horen dat ze moesten spelen.
En dat deden ze.
Paul Parker's boek "Tackling the Game: My Life in Football" is van Pitch Publishing - dat is hier beschikbaar.
