Als tiener bij Spurs was Miller wanhopig om te spelen, maar hij moest wachten op zijn kans. Er waren destijds weinig huurarrangementen in het Engelse voetbal, en toen goede vriend Alan Brazil voorstelde om in de zomer naar Amerika te gaan, werd Miller verleid.
Brazil ging naar Amerika om voetbal te spelen, waar jonge Britse spelers enkele maanden geld konden verdienen terwijl ze regelmatig wedstrijden speelden.
"Ik raakte gefrustreerd omdat ik niet speelde," herinnerde Miller zich. Football Presse.. "Ik was 17, 18 en ik wilde spelen.
"Alan Brazil, een van mijn goede vrienden, zei tegen me: 'Ik ga deze zomer naar Amerika om voetbal te spelen.' In die tijd hadden ze in Amerika veel jonge jongens die rondliepen voor de senior spelers.
"Je ging daar voor zes maanden, je had een leuk zakcentje, je had een goede tijd sociaal en je speelde. Dus Alan zei tegen me: 'Heb je zin om mee te gaan?' Ik zei: 'Dat lijkt me wel wat.'"
Voordat hij zich echter vastlegde, sprak Miller met Tottenham-captain Steve Perryman.
"Ik zei tegen Steve op dat moment: 'Ik denk dat ik deze zomer naar Amerika ga en in september terugkom.'
"Hij zei: 'Je zult daar een geweldige tijd hebben, maar ik weet niet of het goed is voor je voetbal. Waarom ga je niet naar Noorwegen?'"
Miller had geen idee waarom Noorwegen een alternatief zou zijn.
"Ik zei: 'Ik wist niet dat Noorwegen in de zomer speelde.'
"Hij zei: 'Ze kunnen niet in de winter spelen.'
"Ik zei: 'Nou, dat wist ik nooit.'"
Perryman's advies zou transformerend blijken.
Via een gemeenschappelijke vriend, Lars Ugland, die toen hoofd van de Noorse FA was, kreeg Miller de kans om een weekend op proef te gaan bij Skeid, een club die net voor het eerst was gepromoveerd naar de Noorse eerste divisie.
Hun manager was Leif Eriksen, die later het Noorse nationale team zou leiden.
"Hij organiseerde dat ik op proef kon gaan, een huur, een weekend bij een club genaamd Skeid, die net voor het eerst in hun geschiedenis was gepromoveerd naar de eerste divisie. Ze hadden wat spelers nodig.
"Hun manager was een man genaamd Leif Eriksen, die uiteindelijk het Noorse nationale team leidde. Hij zei: 'Ga daar voor het weekend, heb een oefenwedstrijd en we zullen zien wat je doet.'
"Natuurlijk ging ik daarheen. We speelden op het kunstgras en het ging heel goed voor mij. Ik organiseerde de verdediging en Leif wilde dat ik bleef."
Toen kwam er een andere prikkel.
"Ze boden me drie keer het geld dat ik bij Spurs kreeg, en ik dacht: 'Ja, dat is goed.'
"En toen zag ik de dames daar in Noorwegen en dacht: 'Ja, dat kan alleen maar goed zijn.'"
Miller keerde terug naar Tottenham en vertelde Keith Burkinshaw dat hij de zomer in Noorwegen wilde doorbrengen.
Burkinshaw stemde toe, hoewel zijn reactie typisch bot was.
"Ik ging terug naar Burkinshaw en vertelde hem dat ik deze zomer weg zou gaan en hij zei: 'Oké.' Maar zijn eerste woorden waren: 'Verwacht hier geen salarissen zoals je daar gaat krijgen als je hier terugkomt.'
"Wat typisch Keith is voor een Yorkshireman."
De verhuizing bleek veel meer te zijn dan een avontuur.
Miller hielp Skeid om vierde te eindigen in de competitie, ondanks dat ze net gepromoveerd waren, met de club die zich kwalificeerde voor Europese competitie. Hij werd ook verkozen tot de Beste Buitenlandse Speler van het Jaar in de competitie.
"We eindigden als vierde in de competitie. We kwalificeerden ons voor Europa, wat zeer ongebruikelijk is voor een team dat net gepromoveerd was.
"Ik werd verkozen tot Beste Buitenlandse Speler van het Jaar in de competitie."
Tottenham haalde hem uiteindelijk terug, en Miller keerde terug naar Engeland met precies wat hij zocht: regelmatig eerste elftalvoetbal en het vertrouwen dat kwam met het bewijzen van zichzelf buiten huis.
"Toen kwam ik terug bij Spurs. Uiteraard lieten ze me terugkomen -- ik bedoel, we ondertekenden een contract en kwamen terug -- en toen begon ik te spelen.
"Dus Noorwegen was voor mij een geweldige tijd en een geweldige ervaring. Ik heb nog steeds veel vrienden in Noorwegen, vooral Lars Ugland, die een goede vriend van ons is."
Het is onmogelijk om het verhaal te vertellen zonder terug te keren naar Perryman.
Voor Miller was de Tottenham-captain niet zomaar een belangrijke senior speler. Hij was iemand die door de jongere spelers werd gerespecteerd en iemand die begreep wanneer hij moest ingrijpen.
Toen hem werd gevraagd naar Perryman's leiderschap, is Miller ondubbelzinnig.
"Een van de besten. Geweldige leider. Ik zie Steve vrij vaak, spreek de hele tijd met hem. Hij had tijd voor iedereen."
Perryman was zelf opgegroeid in een opmerkelijke Tottenham-periode, nadat hij had gespeeld naast een eerdere generatie clublegendes voordat hij een leider van Miller's team werd.
"Hij groeide op in een geweldige tijd. Vergeet niet, hij speelde in een geweldig team toen hij in het team kwam. Hij had internationale spelers aan beide zijden van hem, Alan Mullery en Martin Peters.
"Hij had al het rondrennen voor ons gedaan. Alan Mullery en Martin Peters. En uiteraard Gilzean, Chivers en Mike England."
Voor Miller maakte Perryman's langdurigheid en vermogen om twee geweldige Tottenham-zijdes te overbruggen hem bijzonder ongewoon.
"In twee topteams spelen is zeer zeldzaam in een carrière."
En zijn persoonlijkheid veranderde nooit.
"Steve was een zeer sterk karakter, geweldige leider, grote persoonlijkheid, goede spreker, en geen verandering nu, hetzelfde als hij altijd is geweest.
"Dus voor ons jonge spelers was hij iemand om naar op te kijken en te respecteren, en hij herinnerde ons constant eraan als onze normen daalden."
Dat maakt Perryman's beoordeling van Tottenham's falen om de competitie te winnen tijdens zijn spelerscarrière bijzonder interessant voor Miller.
Perryman heeft gesuggereerd dat Spurs de cynisme ontbrak van enkele van hun grote rivalen, met name Liverpool en Everton, en dat dit hen mogelijk heeft gekost toen ze dicht bij het winnen van de titel kwamen.
Miller verwerpt het idee niet.
"Ja, we zijn misschien een beetje de weg kwijtgeraakt. We kwamen een paar keer dichtbij, vooral, maar we hadden gewoon niet iets dat ons over de streep hielp.
"Ik weet niet wat dat was. Het zou cynisch kunnen zijn, misschien. Ik weet het niet zeker."
Er is echter een belangrijke kwalificatie van Miller, vooral gezien zijn eigen positie als verdediger.
"Zeker, verdedigers waren misschien enkele van de andere spelers. In andere posities waren ze niet cynisch. Maar we hebben het goed geprobeerd."
En Miller wil niet dat Tottenham's falen om de competitie te winnen simpelweg wordt gereduceerd tot een kwestie van mentaliteit.
De concurrentie waarmee ze te maken hadden was buitengewoon.
"Everton en Liverpool hadden twee van hun beste teams ooit, dus het was niet zo dat het een gemakkelijke competitie was om te verliezen.
"Dit was niet toen Leicester de competitie won en Spurs als tweede eindigde. We hebben het over twee van de beste teams in de geschiedenis van Liverpool en Everton, die periode.
"Je ziet hoeveel trofeeën ze wonnen en wat ze deden."
Er is een hint van acceptatie in Miller's laatste beoordeling.
"Het was gewoon ongelukkig. Maar je neemt het zoals het was. Het was waar het toen was."
Dat kan de eerlijkste manier zijn om Tottenham's bijna-missen te bekijken.
Ze hadden de flair, de persoonlijkheden en de trofeeën om hun kwaliteit te bewijzen. Ze hadden Hoddle en Ardiles die de kunstzinnigheid leverden, Perryman die leiderschap bood en Miller en zijn medeverdedigers die het werk deden dat de meer getalenteerde spelers in staat stelde om te bloeien.
Maar ze stonden tegenover Liverpool en Everton-zijdes die op een buitengewoon niveau opereerden.
En misschien verklaart dat waarom Perryman's oude observatie nog steeds weerklank vindt bij Miller.
Misschien had Tottenham een beetje meer cynisme nodig.
Misschien hadden ze gewoon een beetje meer geluk nodig.
Of misschien, zoals Miller uiteindelijk suggereert, hadden ze pech dat ze concurreerden tegen twee van de grootste teams die beide clubs ooit hebben voortgebracht.
Wat zeker is, is dat zonder Perryman's tussenkomst, Miller's eigen verhaal een heel andere wending had kunnen nemen.
Amerika had het avontuur kunnen zijn.
In plaats daarvan stuurde Perryman hem naar Noorwegen.
Miller kwam terug als een speler die klaar was voor het eerste elftal van Tottenham -- en werd uiteindelijk onderdeel van het team dat twee FA Cups en de UEFA Cup zou winnen.