Brian Clough was zeven jaar eerder met pensioen gegaan, maar zijn invloed bleef in het spel verankerd. De manager van Nottingham Forest was charismatisch, grappig, scherp en af en toe explosief, maar had ook een buitengewone vaardigheid om spelers beter te maken. Zijn methoden waren vaak gebaseerd op korte interventies in plaats van eindeloze instructies, waardoor spelers zelf konden nadenken.
Voor McVeigh is die filosofie te herleiden via Martin O'Neill naar Paul Lambert.
O'Neill speelde onder Clough bij Forest en werd later zelf een zeer succesvolle manager. Lambert speelde ondertussen onder O'Neill bij Celtic voordat hij het management op zich nam.
"Paul Lambert was zeer beïnvloed door Martin O'Neill, die weer beïnvloed was door Brian Clough," vertelt McVeigh. Football Presse.. "Martin O'Neill speelde onder Brian Clough bij Nottingham Forest en ging daarna zelf het management in. Paul Lambert werd beïnvloed door Martin O'Neill, en dat kon je zien in de manier waarop Paul manageerde."
Wat McVeigh interesseerde was niet de imitatie van een persoonlijkheid. Het was de onderliggende methode.
Clough's publieke imago was dat van de autocraat die een speler met een zin tot puin kon reduceren, maar zijn spelers herinneren zich ook een manager die wist wanneer hij bijna niets moest zeggen. Martin O'Neill heeft Clough's coaching beschreven als iets dat in korte uitbarstingen kon gebeuren, met kleine punten die jaren bij de spelers bleven hangen.
Dat was het element dat McVeigh herkende toen Lambert in 2009 de kleedkamer van Norwich binnenliep.
Norwich had net Bryan Gunn ontslagen na een rampzalige start van het Championship-seizoen en stond in de onderste drie. Lambert, de voormalige aanvoerder van Celtic, was aangesteld terwijl de club in de problemen zat.
Zijn eerste interventie in de kleedkamer duurde nauwelijks een halve minuut.
"Hij liep de kleedkamer binnen en hij zei ongeveer 30 of 40 seconden niets. Hij keek gewoon rond in de kamer, keek naar iedereen. En toen zei hij, in zijn sterke Glasweger accent, 'Wat doen jullie onderaan de tabel met de kwaliteit in deze kamer? We gaan deze competitie winnen.'
"En hij liep gewoon weer naar buiten."
Het belangrijke deel kwam daarna.
Lambert bracht zijn tijd niet door met proberen de spelers van Norwich ervan te overtuigen dat hij een geweldige manager was. Hij stelde normen en verwachtte dat de spelers deze zouden halen.
McVeigh herinnert zich een training waarin hij niet regelmatig begon en een rondje om het trainingsveld liep met een koptelefoon op.
Lambert zag hem.
"Wat doe je met die koptelefoon?"
McVeigh legde uit dat hij aan het rennen was.
"En hij zei, 'Wat denk je dat dit is, een vakantiepark? Vijftig pond op mijn bureau voor de training.'"
De boete was bijna incidentieel. Lambert maakte een punt over de omgeving die hij wilde creëren.
"Als je op een wedstrijddag geen koptelefoon gaat dragen, waarom zou je dan een koptelefoon dragen tijdens de training?" zegt McVeigh. "Het ging om de normen die hij stelde, en de normen die hij van iedereen verwachtte."
McVeigh begon Lambert's eerste 10 wedstrijden voordat hij zijn plaats verloor. Norwich ging daarna meer dan 30 wedstrijden ongeslagen, won het Championship en volgde dat op met promotie naar de Premier League.
Lambert had een team geërfd dat in de onderste drie stond en transformeerde de verwachtingen.
Voor McVeigh maakt dat wat er daarna met Lambert gebeurde des te verrassender.
"Ik was verrast dat Paul niet meer bereikte omdat ik denk dat hij alle kwaliteiten had om een van de beste coaches in het voetbal te zijn," zegt hij.
"Hij had de vaardigheid om afstand te nemen, niet te veel te zeggen, de spelers dingen zelf te laten uitzoeken, maar tegelijkertijd had hij ongelooflijk hoge normen. Ik denk dat hij al die kwaliteiten had die je nodig hebt om een echt, echt goede coach te zijn."
Lambert's eigen visie op management was opmerkelijk consistent met die filosofie. Na de promotie van Norwich sprak hij over de invloed van O'Neill en het belang van het krijgen van spelers om voor hem te rennen in plaats van hen te verdrinken in instructies.
Maar McVeigh's studie van leiderschap heeft ook veranderd hoe hij Clough ziet.
Hij is kritisch over delen van Clough's benadering in zijn boek, *It's Not About You: The Psychology of Leadership*. Dat vermindert niet wat Clough heeft bereikt. In plaats daarvan gelooft McVeigh dat leiderschap moet worden beoordeeld aan de hand van de omgeving.
De voetbalcultuur van Clough's tijd was anders. De taal was anders. De relatie tussen managers en spelers was anders. Een manager kon opereren met een bepaalde autoriteit en confrontatie die veel moeilijker te reproduceren zou zijn in de moderne kleedkamer.
"De manier waarop Brian Clough manageerde was zeer veel een product van zijn tijd," zegt McVeigh. "Ik denk dat als je sommige van die dingen zou nemen en zou proberen ze in 2025 te doen, het waarschijnlijk niet op dezelfde manier zou werken."
Dat is waar McVeigh's idee van perspectief belangrijk wordt.
"Perspectief voedt prestaties," zegt hij. Geweldig leiderschap, in zijn visie, gaat niet om het vinden van één perfecte formule en deze voor altijd toepassen. Het gaat om het begrijpen van de mensen, de cultuur en de omstandigheden om je heen, en je dan aanpassen.
Clough's grote vaardigheid was weten hoe hij zijn spelers kon laten geloven dat ze meer konden bereiken dan iemand verwachtte. O'Neill nam die les in zich op, maar filterde het door zijn eigen persoonlijkheid. Lambert deed hetzelfde opnieuw.
Dat kan de echte Clough-erfenis zijn.
Niet de beroemde neerbuigingen. Niet de swagger. Niet de manager die boven zijn spelers staat.
Het was het begrip dat leiderschap krachtig kon zijn zonder constant te zijn.
Stel de normen vast. Geef spelers vertrouwen. Maak ze verantwoordelijk voor het halen van de normen.
Ga dan uit de weg.
Dat was Clough's gave. O'Neill leerde het. Lambert droeg een deel ervan mee naar Norwich.
De persoonlijkheden veranderden, maar het principe overleefde.