Football Presse

MENING: Pochettino erft een Man United-selectie met goed karakter, maar zonder vertrouwen en (sommigen) buiten hun diepte

·Door Chris Beattie, Editor
Delen
MENING: Pochettino erft een Man United-selectie met goed karakter, maar zonder vertrouwen en (sommigen) buiten hun diepte

Manchester United/X.com

Een begeerde, getalenteerde manager, hoewel hij nog veel moet bewijzen. Een gevallen reus die wanhopig behoefte heeft aan richting en leiderschap. Wat betreft carrière en geschiedenis hebben Mauricio Pochettino en Manchester United elkaar op het juiste moment gevonden.

Ten eerste, krediet aan Pochettino. Inderdaad, groot krediet aan de Argentijn. Nadat hij zijn laatste afscheid had genomen van de officials van de US Soccer en de bevoordeelde media, sprong de nieuwe manager van United op een jet en vloog vanuit de VS naar Manchester, waar hij woensdagmiddag landde. Opgehaald door het personeel van United (hoewel het fijn geweest zou zijn als Omar Berrada en Jason Wilcox daar waren geweest om hem op de luchthaven te verwelkomen), was Pochettino voor 13.00 uur in Carrington.

Geen behoefte om zijn hotelkamer te bezoeken. Geen behoefte om zijn tassen te organiseren. Pochettino ging er meteen vol in. Het personeel dat hij voor zich had gestuurd, had de training in de ochtend geleid, maar met enkele spelers die nog in de gym waren, kreeg de nieuwe manager de kans om enkele vroege introducties te maken. In de nasleep was de feedback van de aanwezigen positief, er was zelfs een gevoel van opwinding.

Als je gaat beginnen zoals je bedoelt door te gaan, dan belichaamde Pochettino dat woensdagmiddag. Enthousiasme. Dringendheid. Hij ging door de club als een wervelwind. Er werd een vergadering gehouden met Berrada en Wilcox, respectievelijk de CEO en de voetbaldirecteur. In-house media verplichtingen werden vervuld. Een rondleiding door Carrington en Old Trafford werd geleid door Berrada en zoals vermeld, was er een informele ontmoeting met de spelers die nog in de gym aan het werk waren. Donderdag markeert eigenlijk Pochettino's eerste officiële dag als manager, maar hij heeft al de allerbeste eerste indrukken achtergelaten.

En voor deze column hopen we dat het gevoel wederzijds is als het gaat om Pochettino en de selectie die hij heeft geërfd.

John Terry, de voormalige aanvoerder van Chelsea en Engeland, heeft al lang beroemd de term "lui journalistiek" bedacht als het gaat om het bekritiseren van individuele spelers. En het is iets dat JT vandaag zeker zou kunnen richten op zijn collega's in de podcast- en punditwereld als het gaat om individuele spelers van United. Claims van het teleurstellen van Michael Carrick. Van het laten ontslaan van Pochettino's voorganger. Van lui zijn of het gewoon maar uitzitten. Dergelijke beschuldigingen zijn dit seizoen consistent naar United gegooid door de ex-speler brigade in de media. En op papier, met Carrick weg en United in de degradatiezone, zou je het met die mening eens kunnen zijn. Maar het is een "luie" mening van degenen die het beter zouden moeten weten.

Dit is een goede groep, met een goede houding. Maar naast de diepte van deze selectie en de lange blessureslijst, zijn ze hopeloos tekortgekomen op vertrouwen - en ook op knowhow. Dit is niet de kleedkamer van Paul Pogba, Jesse Lingard en Cristiano Ronaldo. Het is een goede, geestdriftige groep jongens, die zichzelf in een neerwaartse spiraal hebben gevonden. Als de claims waar zijn en ze hun gereedschap laten vallen, hoe verklaar je dan de terugkomsten tegen AS Roma en Aston Villa?

Zoals deze column eerder heeft gesteld, is het een kleedkamer die slecht is teleurgesteld door degenen boven hen. Een voorbeeld hiervan is Diogo Dalot. Uitgelachen door tegenstanders. Uitgescholden door zijn eigen fans. Dalot ondergaat de moeilijkste tijd van zijn carrière. En het is iets dat hij niet verdient.

Zoals we zeggen, hij is teleurgesteld door het management. Dalot is dit seizoen uit positie gespeeld. Week in, week uit, zonder dat er een linksback is getekend in de zomer, heeft Dalot ingevallen. En om eerlijk te zijn, de Portugees heeft het moeilijk gehad. Maar in een tijdperk waarin spelers hun manager tarten en weigeren te spelen in een niet-preferente rol, deed Dalot het tegenovergestelde. Hij heeft zichzelf opgeofferd voor de club en zijn coach. En daarvoor is hij absoluut belachelijk gemaakt, niet alleen door zijn eigen fans, maar ook door ex-professionals. De houding van deze pundits is een absolute schande.

Een snelle vraag voor al die critici: hoe denk je dat Luke Shaw zou presteren als rechtsback tegen een Lamine Yamal of Jeremy Doku, vleugelspelers die in staat zijn om een schouder te laten vallen en buiten hun marker te gaan...? Denk je dat hij het zou aankunnen? Het meest indrukwekkende aspect van Dalot dit seizoen is dat de man zich nooit heeft verstopt. Zelfs wanneer de fluitjes en uitjouwers te horen zijn geweest in Old Trafford, blijft hij zich tonen. Hij blijft doorgaan. Zoals vermeld, dit is een goede kleedkamer.

Maar met een dunne selectie heeft vertrouwen en consistentie dit team geraakt. Zoals de likes van Matheus Cunha en Bryan Mbeumo hebben ontdekt, kunnen ze bij een Wolves of Brentford wegkomen met drie indrukwekkende wedstrijden en dan één slechte. Maar bij United? Zelfs bij Jim Ratcliffe's United? Je kunt dat 4/10 niet hebben tussen drie 7/10s, want als je dat doet, is de scrutinie en kritiek zo intens dat het het vertrouwen van een speler zal ondermijnen. Hun spel. Hun karakter. Het wordt allemaal uit elkaar getrokken en op de meest felle manier. Dat is wat de groten bedoelen als ze zeggen "hij is een speler voor Manchester United". Het gaat veel verder dan alleen vermogen.

"Het heeft geen zin om naar Manchester United te komen als je niet begrijpt wat verwachting betekent... Het kost een speciale persoonlijkheid om voor deze club te spelen," zou Sir Alex Ferguson tegen zijn nieuwe aanwinsten zeggen, inclusief toekomstige clubcaptains Patrice Evra en Nemanja Vidic.

"Je moet begrijpen waar je bent. Je speelt nu voor Manchester United -- niet Monaco, niet Spartak Moskou."

Dit is een goede groep jongens - getalenteerd, capabel. Maar je vraagt je af of genoeg van hen mentaal echt in staat zijn om te voldoen aan de eisen van een speler van Manchester United. Het gaat niet om houding, noch om karakter. Het gaat simpelweg om wat het kost om te slagen in een omgeving die bijna uniek is in dit spel. Een vereiste die deze column zou zeggen dat de likes van Ratcliffe, Berrada en Wilcox ofwel hebben onderschat of niet hebben begrepen.

Pochettino heeft een grote taak voor de boeg. Een enorme. Maar hij zal een kleedkamer vol goede karakters en goede mannen erven. Het zal aan hem en zijn staf zijn om uit te zoeken of dat genoeg zal zijn om Manchester United terug te brengen naar waar hij gelooft dat het thuishoort.