“Ik heb met managers gezeten wanneer we aan het verliezen waren en ze hebben gewoon iedereen verpletterd,” vertelde Rathbone aan Football Presse. “Nihilistisch, negatief, onproductief onzin. Gewoon beledigingen gooien.”
Moyes was anders.
Tijdens de rust stapten hij en Alan Irvine het kantoor naast de kleedkamer binnen.
“Ze hadden een snelle vergadering. Dave zou dan binnenkomen.”
Fase één: Verantwoordelijkheid.
“Als hij iemand moest aanpakken, dan ging hij voor de grote jongens. Hij zou de jonge jongens niet intimideren. Hij zou je Nevs, je TCs, je Tim Cahills aanpakken. ‘Niet goed genoeg. Los het op of je zit bij mij.’”
Fase twee: Tactiek.
“‘We moeten strakker worden. Druk naar voren. Achterste vier 10 yards hoger. Beweeg de bal sneller.’ Het was duidelijk, simpel, direct.”
Fase drie: Geloof.
“‘We staan een doelpunt achter. Er zijn 40.000 fans achter ons. We graven diep, we kunnen dit nog omdraaien.’”
Rathbone is stellig.
“Ik heb nog nooit een manager gezien met die vaardigheid — om mensen aan te pakken, dingen tactisch te herschikken, en dan te eindigen met een enorme liefdevolle ‘Kom op, laten we gaan.’”
Voor hem was Moyes de beste in het vak daarin.