Na het winnen van trofeeën met Aston Villa en Rangers, wilde Walters een nieuwe uitdaging in Engeland en geloofde hij dat Liverpool de kans bood om te concurreren aan de top van de opkomende Premier League. Souness, zijn voormalige manager bij Rangers, was een groot deel van de aantrekkingskracht.
"Het was eigenlijk vanwege de aantrekkingskracht van Graeme Souness dat ik ging. Ik bedoel, ik was daar drieënhalf seizoen. We hadden problemen met Europese competitie en andere zaken en het was gewoon het juiste moment om te vertrekken naar mijn mening," zegt Walters. Voetbal Presse.
Achteraf gezien accepteert Walters echter dat het vertrek bij Rangers een prijs had.
"Hoewel, achteraf gezien, misschien had ik iets langer moeten blijven. Want ironisch genoeg bereikte Glasgow Rangers het volgende jaar de halve finales van de Europese Cup, wat de ironie daarvan was."
Het was nog steeds een stap die Walters niet betreurt. Hij had zijn redenen om Rangers te verlaten en geloofde dat Liverpool hem kon helpen om de volgende ambities van zijn carrière te vervullen.
"Het was een kans die je maar één keer in je leven krijgt. Ik heb geen spijt van de verhuizing omdat het een situatie was die zei: 'Mark, je moet iets doen om, A, te proberen in de Engelse selectie te komen, en B, kun je de andere dingen in je carrière vervullen die je wilde doen?' Dus op dat moment was het een goede beslissing en ik moet, uiteraard, ik betreur dat helemaal niet."
Het probleem was dat Liverpool snel veranderde.
Souness had een team geërfd dat de competitie had gewonnen, maar hij bracht ook een nieuwe generatie binnen, waaronder Robbie Fowler en Steve McManaman. Walters voelde dat het team tijd nodig had om zich te ontwikkelen, maar de resultaten van Liverpool gaven hen die luxe niet.
"Ja, uiteraard, het team was in een overgangsperiode. Het team dat het jaar ervoor de competitie had gewonnen, letterlijk Graeme bracht dat team omhoog, dus er kwamen veel nieuwe spelers binnen, zoals Robbie Fowler, Steve McManaman, en hij kocht ook nog andere spelers.
"Dus het was een overgangsteam en mogelijk had het tijd nodig om te hechten, en naar mijn mening is dat de reden waarom we niet meteen goed presteerden. Het kostte wat tijd. Helaas, in het voetbal krijg je geen tijd, dus als gevolg daarvan, zodra we een paar dingen omgooiden, veranderde het management en ging de club in een andere richting."
Walters gelooft dat Liverpool het probleem verergerde door te veel te snel te veranderen toen het Premier League-tijdperk begon.
"Ik geloof echt dat het gewoon te veel veranderingen te snel waren. Ik geloof dat als het een geleidelijk proces was geweest, omdat ik altijd geloof dat als je de selectie versterkt wanneer deze sterk is, in plaats van wanneer je probeert en trial and error, het moeilijk is.
"Helaas, naar mijn mening, waren er te veel veranderingen te snel. Sommige jongens presteerden niet meteen goed. Teams haalden ook in, want je moet je herinneren, het was nu een nieuw tijdperk. De Premier League was net begonnen."
Er was echter een ander probleem, en Walters gelooft dat dit was waar Souness bijzonder ongelukkig was.
Bij Rangers had Souness enorme autoriteit. Liverpool was anders, vooral omdat sommige van de spelers die hij nu beheerde, zijn teamgenoten waren geweest.
Toen hem werd gevraagd of de kleedkamer van Liverpool achter Souness stond op dezelfde manier als Rangers, was Walters duidelijk.
"Nee. Nee, naar mijn mening was er geen steun voor het management. De manager had een soort carte blanche situatie bij Rangers. Hij kon doen wat hij wilde.
"Terwijl hij bij Liverpool niet alleen enkele goede spelers beheerde, maar ook enkele spelers die hij daadwerkelijk had gespeeld toen hij daar als speler was, en ik denk dat dat een paar problemen veroorzaakte."
Walters geloofde dat het verschil in houding significant was.
"Alsof ze zeiden: 'Nou, als je niet wilt dat ik speel, dan ga ik ergens anders heen.' Terwijl ze bij Rangers de club zo graag hadden, dat ze niet zouden vertrekken tenzij je ze letterlijk in elkaar sloeg en ze uit de club gooide, weet je?
"Terwijl ze bij Liverpool, als je wilde dat ze gingen, ze zouden gaan, en ik denk dat dat het probleem was dat hij had."
Hetzelfde gebrek aan discipline zou later deel uitmaken van de cultuur rond de zogenaamde Spice Boys van Liverpool.
Walters gelooft niet dat het label helemaal eerlijk was. De spelers werkten hard, zegt hij, en de benaming werd een gemakkelijke verklaring voor het falen van Liverpool om de competitie te winnen. Maar hij gelooft wel dat sommige van de kritiek een basis had.
"Een beetje, ja, omdat ze hard werkten. Maar zoals ik al zei, tenzij je wint, zullen mensen alles wat je zegt bekritiseren."
Voor Walters was het grotere probleem niet de bijnaam zelf, maar de normen die rond het team mochten ontstaan.
"Ik denk dat de enige kritiek die ik kan geven is dat Roy Evans het liet escaleren tot wat het werd. Je weet wel, omdat ik geloof dat we arbeidersklasse spelers zijn, en toen ze te laat waren, bijvoorbeeld, werd er niemand beboet.
"En ik zeg altijd, weet je, ik weet niet hoeveel geld je krijgt, als je beboet wordt voor te laat komen, zul je niet meer te laat komen."
In plaats daarvan verzamelde de reputatie momentum.
"Maar zoiets gebeurde niet, zoals ik al zei, de reputatie van de Spice Boys verzamelde gewoon momentum."
Walters herinnert zich één specifiek detail dat de houding voor hem samenvatte: de verhalen over spelers die briefjes tussen elkaar doorgeven tijdens wedstrijden.
"Maar wanneer ik hoor en lees over hen die kleine briefjes in hun sokken hebben, en ik kan me niet herinneren wat het briefje zei, en het rondgeven aan elkaar, en toen hoorde ik dat wie het briefje aan het einde van de wedstrijd had, de rondes moest betalen, weet je wat ik bedoel?"
Voor Walters ging dat verder dan onschuldige kleedkamerhumor.
"Die kleine dingen zoals dat vertelden me dat ze de zaken niet serieus namen."
Walters zou 13 doelpunten scoren in zijn beste seizoen bij Liverpool in 1992, maar zelfs die campagne vertegenwoordigde niet de piek waarvan hij voelde dat die nog voor hem lag. Liverpool bracht hem uiteindelijk een FA Cup, een League Cup en memorabele individuele momenten, maar niet de Premier League-titel waarvoor hij daarheen was gegaan om te strijden.
Terugkijkend is zijn spijt daarom minder over het joinen van Liverpool dan over wat Liverpool niet is geworden.
"Ja, wat betreft het winnen van dingen, zeker. Want wanneer je naar Liverpool gaat, tenzij je de competitie wint, word je niet beschouwd als dat je iets hebt bereikt. En dat was een grote teleurstelling voor mij.
"Ik verwachtte uiteraard niet dat dingen, weet je, niet om de Premier League te strijden zoals het werd, wat is waarvoor ik daarheen ging.
"Bij Glasgow Rangers wonnen we de competitie, we deden het goed, of niet zo goed als je zou moeten in Europa, maar we deden het goed. Dus dat was een klein probleem voor mij."
"Uiteraard won ik alleen een League Cup en de FA Cup bij Liverpool, wat echt standaard zou moeten zijn bij een club als Liverpool. De overwinning bij Liverpool is de competitie. Daar word je op beoordeeld, door het winnen van de Premier League."
Het boek van Mark Walters "Wingin' It: The Mark Walters Story" is van Pitch Publishing - wat is hier beschikbaar.
