Hij was een lokale jongen die was opgegroeid met het kijken naar de sterren van de club op televisie, en plotseling trainde hij naast de spelers die onlangs Villa tot kampioen van Engeland en Europa hadden gemaakt.
Onder die senior figuren werd Gordon Cowans al snel een van de mensen die de overgang gemakkelijker maakte.
"Ik bedoel, je had echt heel leuke mensen in de selectie, zoals Gordon Cowans, die heel benaderbaar was," herinnerde Walters zich. Voetbal Presse. "Hij was ook heel vriendelijk tegen mij, want in die fase denk ik niet dat ik vaak passeerde."
Walters was een tiener die zijn weg zocht in een kleedkamer vol gevestigde spelers. Zijn natuurlijke instinct was om zichzelf te uiten, maar hij kreeg ook kritiek op de manier waarop hij speelde. Cowans bood, in plaats van de druk te verhogen, geruststelling.
"Ik kreeg wat kritiek omdat ik niet passeerde, dus hij was heel troostend voor mij en zei: 'Nee, maak je geen zorgen. Luister niet naar hen. Doe gewoon je ding en pas wanneer je kunt. En doe uiteraard ook je ding, waar je goed in bent, wanneer je kunt.'"
Dat advies was belangrijk voor Walters omdat Cowans niet zomaar een ervaren speler was die met een jongere sprak. Hij was iemand die Walters beschouwde als een van de uitmuntende voetballers in het team, en zijn invloed kwam net zozeer van de manier waarop hij zich gedroeg als van wat hij zei.
"Mensen zoals Gordon Cowans waren heel invloedrijk voor mij in het team. Andy Blair, hij was geen vaste waarde, maar ook hij was heel benaderbaar in het team.
"Er waren spelers in het team die mijn leven een stuk gemakkelijker maakten dan het had kunnen zijn."
Cowans' invloed was bijzonder significant omdat Walters in een team kwam waar de normen al waren vastgesteld. Villa had de Europese Cup gewonnen in 1982, en de jonge vleugelspeler was omringd door spelers die de grootste avonden in het clubvoetbal hadden meegemaakt.
Voor Walters was Cowans iemand die die normen belichaamde zonder zich op te dringen in de kleedkamer.
"Oh, absoluut. Hij praatte niet alleen de praat, maar liep ook de loop. Hij was een van de beste spelers in het team.
"Zoals ik al zei, een heel benaderbare man. Je weet wel, gaf je advies en leidde echt met voorbeeld. Hij was een fantastische speler."
Er was ook iets aan Cowans' persoonlijkheid dat Walters zich duidelijk herinnert. Ondanks zijn status binnen het team gedroeg hij zich niet als iemand die iedereen moest herinneren aan zijn belangrijkheid.
"Hij was ook heel bescheiden. Je zou denken dat hij, als zo'n invloedrijke speler, opschepperig zou zijn, maar nee, hij was op een andere manier heel, heel stil."
Die stille autoriteit lijkt deel uit te maken van wat Walters bewonderde. Cowans hoefde de kleedkamer niet te domineren om invloed uit te oefenen op de spelers om hem heen. Zijn voorbeeld op het veld en in de training was genoeg.
"Maar zoals ik al zei, hij leidde met voorbeeld en hij was zeker een van de spelers die ik bewonderde, en dat doe ik tot op de dag van vandaag, in feite. Fantastische speler."
Walters' herinneringen aan Villa zijn onvermijdelijk verbonden met de kwaliteit van de groep om hem heen. Gary Shaw, Tony Morley, Dennis Mortimer en Des Bremner waren enkele van de spelers die de kern vormden van een team dat al de top van het Europese voetbal had bereikt.
Voor Walters was echter het belangrijke niet alleen het aantal getalenteerde individuen dat Villa bezat. Het was hoe die spelers samenwerkten.
"Individueel waren ze geweldige spelers, maar samen vormden ze zonder twijfel een geweldig team. En ze werkten allemaal hard voor elkaar."
Dat onderscheid helpt uitleggen waarom Walters Cowans zo warmherzig herinnert. Hij was niet zomaar een sterspeler die toevallig aanwezig was toen Walters doorbrak. Hij maakte deel uit van de cultuur die een jonge speler in staat stelde zich te vestigen in een gevestigd team.
Walters herinnert zich ook het contrast tussen de Cowans die hij kende en het beeld dat mensen misschien hadden verwacht van een speler van zijn belang.
"Je zou denken dat hij, als zo'n invloedrijke speler, opschepperig zou zijn, maar nee, hij was op een andere manier heel, heel stil."
De relatie bleef significant lang nadat Walters Villa had verlaten. Toen hij uiteindelijk terugkeerde om zijn jeugdclub te confronteren als speler van Liverpool, deed de reactie van de supporters hem aanvankelijk pijn. Walters was een lokale jongen die door de club was gekomen, en uitgejouwd worden door Villa-fans was moeilijk te begrijpen.
Toen herinnerde hij zich wat er met Cowans was gebeurd.
"Toen Gordon Cowans terugging naar Aston Villa en ze hem uitjoegen, toen nam ik het niet persoonlijk. Ik dacht, als zij Gordon Cowans kunnen uitjouwen die daar letterlijk 20 jaar is geweest, dan kunnen ze ook kleine Mark uit Aston uitjouwen, geen probleem."
Het was een onthullende vergelijking. Als zelfs Cowans, na twee decennia bij de club, terug kon keren naar Villa Park en de thuis supporters zich tegen hem keerden, kon Walters misschien zijn eigen ervaring in perspectief plaatsen.
Cowans' status in de ogen van Walters werd niet verminderd door die reactie. Sterker nog, de herinnering versterkt hoe hoog Walters hem waardeerde.
Toen hem werd gevraagd naar de grootste spelers met wie hij had gespeeld tijdens een carrière die hem uiteindelijk naar Rangers, Liverpool en Engeland bracht, noemde Walters als eerste John Barnes. Maar Cowans bleef stevig tussen de elite.
"De beste speler met wie ik denk dat ik heb gespeeld is John Barnes. Ik vond hem een fantastische speler. Gordon Cowans hoort daar ook bij."
Voor een jonge Walters was de belangrijkheid van Cowans echter meer dan alleen waar hij stond tussen de beste spelers. Hij was een van de senior professionals die hielpen de sprong van Villa-supporter naar Aston Villa-voetballer mogelijk te maken.
Walters was van het kijken naar die spelers op televisie naar het delen van een kleedkamer met hen gegaan in opmerkelijk korte tijd. Cowans was een van de mannen die hielpen ervoor te zorgen dat de overgang hem niet overweldigde.
"Twee of drie jaar daarvoor keek ik naar deze jongens op de TV. Ze hadden een voetbalcompetitie of TV-programma genaamd Star Soccer. Dus het was fantastisch, ik keek naar deze spelers, en een jaar later trainde ik daadwerkelijk met hen en speelde ik in het team."
Dat is uiteindelijk waarom Cowans zo'n significante figuur blijft in het verhaal van Walters. De trofeeën en de grote namen om hem heen vormden de achtergrond, maar Walters herinnert zich de mensen die hem hielpen die vroege jaren te navigeren.
En onder hen steekt Cowans eruit, niet omdat hij aandacht eiste, maar omdat hij het tegenovergestelde deed.
"Hij was zeker een van de spelers die ik bewonderde, en dat doe ik tot op de dag van vandaag, in feite. Fantastische speler."
Het boek van Mark Walters "Wingin' It: The Mark Walters Story" is van Pitch Publishing - dat is hier beschikbaar.
