Football Presse

Lee Clark exclusief: De Newcastle-droom leven van kindertijd tot titelkandidaat

·Interview door Jacob Hansen
Delen
Lee Clark exclusief: De Newcastle-droom leven van kindertijd tot titelkandidaat

Newcastle/X.com

Lee Clark groeide op in Newcastle en steunde de club die hij uiteindelijk zou vertegenwoordigen, maar zelfs als een getalenteerde jonge voetballer die de aandacht trok van enkele van de grootste clubs van het land, heeft hij nooit serieus overwogen om ergens anders te spelen.

Van zijn vroege dagen bij Wallsend Boys Club tot het worden van een centrale figuur in Kevin Keegan's beroemde Newcastle United-team, werd Clark's carrière gevormd door een verbinding met de stad die veel verder ging dan voetbal.

Zijn reis begon opmerkelijk vroeg. Clark voegde zich op zesjarige leeftijd bij Wallsend Boys Club, en kwam in een omgeving die een buitengewoon aantal professionele voetballers zou voortbrengen. Alan Shearer, Peter Beardsley, Steve Watson en Robbie Elliott waren enkele van de namen die aan de club verbonden waren, maar Clark gelooft dat de invloed veel verder reikte dan de spelers die het hoogste niveau bereikten.

"Ze zochten niet alleen naar getalenteerde spelers," vertelde Clark Football Presse. "Ze wilden gedisciplineerde spelers. Ze wilden mensen die, je weet wel, de club zouden respecteren, hun idealen over dingen zouden respecteren, je weet wel, elkaar en de coaches zouden respecteren. En dat is wat ze ook in die jongens instelden.

"Er waren ook jongens die verderop in de piramide speelden -- Championship, League One, League Two, in Europa, in het buitenland -- maar er waren ook jongens die in verschillende beroepen zeer succesvol werden. Van het team waarin ik speelde, politieagenten, accountants, advocaten, en zij hadden dezelfde overtuigingen en dezelfde discipline in hen geïnjecteerd.

"Het was een fantastische plek om te zijn. We konden er geen genoeg van krijgen. We wilden er 24/7 zijn. We voelden ons daar veilig. Onze ouders wisten dat we daar op een veilige plek waren. Vanaf zo'n jonge leeftijd hadden we geweldige vriendschappen met iedereen. De managers en de coaches waren geweldige mensen die gewoon het beste voor ons wilden en wat voor levenspad we ook zouden volgen."

Kiezen voor Newcastle

De invloed van Newcastle was nooit een twijfel, hoewel de club moest concurreren met andere geïnteresseerde partijen om Clark's toekomst veilig te stellen. Manchester United en Tottenham waren onder degenen die interesse toonden in de schooljongen, die Engeland al op internationaal niveau had vertegenwoordigd. Clark was twee keer aanvoerder van de Engelse schooljongens op Wembley, scoorde een hattrick tegen Italië in een uitgezonden interland en werd steeds bekender buiten het noordoosten.

Maar zijn beslissing was effectief jaren eerder genomen.

"Er was geen enkele manier dat ik geïnteresseerd was om voor iemand anders te tekenen. Er was een vrij lange lijst van clubs waar ik als 14-jarige schooljongen naartoe had kunnen gaan, getekend op de Associated Schoolboy-formulieren. Ik was ook aanvoerder van de Engelse schooljongens op dat moment, dus ik was ook nationaal goed bekend.

"Het maakte echt niet uit welke club kwam. Het maakte niet uit wat het aanbod was, de grootte van de club, de financiën die op dat moment aan mij en mijn familie aangeboden konden worden, waren echt irrelevant.

"Toen ik voor het eerst Newcastle ging kijken als achtjarige in 1980, dacht ik nooit dat ik ooit de kans zou krijgen om op het veld te staan. En zelfs toen, op 14-jarige leeftijd, denk je nog steeds niet dat het mogelijk kan zijn. Het was de enige beslissing die ik wilde maken."

Leren van de eisen van het eerste elftalvoetbal

Zijn vooruitgang door het jeugdprogramma van Newcastle werd versneld door kansen om met de senior spelers te trainen. Op 14-jarige leeftijd deed Clark al mee aan de training van het eerste elftal tijdens schoolvakanties, terwijl zijn debuut voor de reserves op 15-jarige leeftijd kwam. Die ervaringen stelden hem snel bloot aan de fysieke eisen van senior voetbal.

Hij herinnert zich dat hij van school werd opgehaald om reservewedstrijden te spelen tegen enkele van de grootste clubs van het land, waaronder Manchester United en Liverpool.

"Mijn eerste reserve-ervaringen waren Old Trafford, Manchester United uit, tegenover de Engelse aanvoerder Brian Robson, die terugkwam van een ernstige blessure. En ik kwam als 15-jarig jongetje tegenover hem te staan. Ik zal het nooit vergeten. Hij raakte ons met één tackle en ik voelde de pijn door mijn hele lichaam.

"Een paar weken later, ben ik in Anfield en speel ik tegen Jan Molby. Ik ben een 15-jarig jongetje dat speelt tegen deze ongelooflijke internationale voetballer, technicus. Het waren geweldige ervaringen voor mij en het liet me snel het verschil zien tussen schooljongenvoetbal en mannenvoetbal, de kloof ertussen en wat ik snel moest proberen te doen om die kloof te overbruggen."

De kans in het eerste elftal kwam op 17-jarige leeftijd onder Jim Smith, een manager waarvoor Clark diep dankbaar blijft dat hij hem op zo'n jonge leeftijd vertrouwde. Binnenkomen in een kleedkamer vol ervaren professionals was intimiderend, maar de senior spelers hielpen hem zich aan te passen.

"Jim zal altijd mijn familie dankbaar zijn voor het geven van die kans om de droom te leven om voor Newcastle United te spelen. Hij was streng. Hij was geweldig met jonge spelers, maar hij was streng met senior spelers. Hij hield niet terug met kritiek op spelers, wat managers in die tijd niet deden.

"Hij zal altijd een belangrijke rol in mijn leven en in mijn voetballeven hebben omdat hij die kans nam om mij, als 17-jarig jongetje, een kans te geven om in het eerste elftal te spelen en, zoals ik al zei, de droom te leven. Ik zal hem daar altijd dankbaar voor zijn."

De Ardiles-jaren

Clark's volgende vormende ervaring kwam onder Ossie Ardiles. De Argentijn gaf de opkomende spelers van Newcastle vertrouwen en vrijheid, en moedigde een getalenteerde jonge groep aan om zichzelf te uiten op het niveau van het eerste elftal ondanks de moeilijke omstandigheden rondom de club.

"Ozzy gaf ons jongeren geloof. Hij gaf ons ongelooflijke vrijheid om onszelf te uiten. Hij was een totale voetbaldier. Hij nam het over in een moeilijke tijd voor de club wat betreft politiek. Er was een potentiële overname aan de gang. Er was op dat moment niet veel financiën in de club, maar hij was geweldig.

"Hij, ik en ongeveer zeven of acht andere spelers van de academie of het jeugdteam op dat moment kregen die vrijheid en mochten onszelf uiten op het niveau van het eerste elftal. En dan die aanmoediging van Ozzy, en om een wereldkampioen als je manager te hebben, dat was een fantastisch gevoel."

Keegan's terugkeer en de transformatie van Newcastle

Clark's genegenheid voor Ardiles maakte zijn vertrek pijnlijk, maar de komst van Keegan zorgde voor een ander buitengewoon moment voor een levenslange Newcastle-supporter. Keegan was een held tijdens Clark's kindertijd, en zijn terugkeer als manager voelde bijna onwerkelijk.

"Ik voelde me verscheurd omdat ik echt close was met Ozzy, en ik vond hem echt leuk, en er was een sterke relatie. Maar Kevin was de man die in de jaren '80 terugkwam en onze stad nieuw leven inblies, onze voetbalclub nieuw leven inblies.

"Ik was daar de dag dat hij scoorde op zijn debuut. Ik was daar de dag dat hij met de helikopter vertrok toen hij met pensioen ging, gebroken van hart, huilend. Dus ik wist dat als iemand de club zou kunnen redden. Om hem terug te zien komen, was dit als een andere droom die uitkwam voor mij. Ik was gebroken toen hij vertrok, en toen hij terugkwam als manager, was het gewoon surrealistisch, echt."

Keegan's herbouw bracht een nieuw niveau van competitie, kwaliteit en verwachting. Clark en zijn medespelers uit de regio moesten blijven verbeteren naarmate de selectie zich ontwikkelde, terwijl ze nieuwkomers hielpen de buitengewone intensiteit van het vertegenwoordigen van Newcastle te begrijpen.

"Kevin's enorme kracht was werving, de kwaliteit van de speler die hij binnenbracht, hoe het de groep beter maakte. Bij elke aanwinst moesten we verbeteren omdat als we dat niet deden, we aan de kant zouden worden gelaten. Dus het was een geweldige strategie, het was geweldig voor ons.

"De training was fenomenaal, de standaard van training, de kameraadschap die de manager had gecreëerd. De aanwinsten die hij binnenbracht waren niet alleen top spelers, het waren top karakters."

Het team dat een stad veroverde

Het resulterende team zou een van de meest gevierde in de geschiedenis van Newcastle worden, dat Manchester United in de Premier League-titelrace van 1995-96 onder druk zette. Clark herinnert zich een kleedkamer gebouwd op vriendschap, persoonlijkheid en een gedeelde toewijding om supporters te vermaken.

"We hadden een geweldige relatie buiten het veld samen. We socialiseerden elke keer samen, of dat nu gewoon de jongens individueel waren, of dat nu met onze families, met onze partners, onze vrouwen, wat dan ook. Iedereen kende iedereen. Elke speler kende ieders moeders, vaders, kinderen, partners, wat dan ook. De relatie was geweldig, en hij had dat gecreëerd met de karakters.

"Het ging allemaal om ons. Het ging niet om de tegenstander. Het ging erom hoe wij speelden. Als we op ons maximum speelden, zouden we de wedstrijd winnen. Het ging niet om hoe we de tegenstander wilden stoppen en dan proberen te spelen. Het ging gewoon om hoe we gingen spelen."

Voor Clark blijft de herinnering aan die periode buitengewoon. Newcastle eindigde als tweede, maar het voetbal en de relatie tussen het team en de stad zorgden ervoor dat hun prestaties niet vergeten zouden worden.

"Niet veel teams die als tweede eindigen worden überhaupt herinnerd. Maar ja, dat deden we. We worden erom geprezen. Het is de droom leven. Ik leefde de droom van wat honderden duizenden mensen in deze stad graag hadden willen doen, en vooral tijdens dat tijdperk.

"Toen de club echt opkwam, was de relatie tussen de spelers en de fans gewoon fenomenaal. Elke keer dat je het shirt aantrok, voelde je dat er iets bijzonders zou gebeuren."

De komst van Alan Shearer, een ander product van Wallsend Boys Club en een jongen die Clark al jaren kende, voegde een ander buitengewoon hoofdstuk toe. Newcastle verbrak het transferrecord om hun voormalige lokale talent terug naar huis te halen, en Clark herinnert zich dat Keegan de betekenis van de ondertekening onmiskenbaar maakte.

"Kevin's exacte woorden waren: 'Als je je niet realiseerde dat je voor een van de topclubs in Europa speelde, zul je dat nu wel doen. We hebben net het transferrecord gebroken om Alan Shearer weer naar huis te brengen.' Dus dat was een spannende periode voor ons."

De droom leven

Clark had nooit overtuiging nodig over het belang van Newcastle. Hij was al een supporter lang voordat hij professioneel werd, en zijn carrière gaf hem de kans om de club vanuit elk perspectief te ervaren: als een jongen op de tribunes, een jonge speler die zich probeerde te vestigen, en een lid van een team dat buitengewone opwinding naar de stad bracht.

Zijn beschrijving van dat tijdperk is misschien wel de eenvoudigste en meest onthullende maatstaf van wat Newcastle voor hem betekende.

"Voor mij zou het altijd de grootste zijn omdat het mijn club is, nietwaar? Ik voelde me er eerlijk gezegd niet anders door. Het was altijd dat gevoel voor mij. Ik had zoveel geluk."