Gediagnosticeerd met type 1 diabetes op 17-jarige leeftijd terwijl hij zijn professionele carrière begon bij Bristol Rovers, werd Mabbutt een van de grootste aanvoerders van Tottenham, met 611 optredens voor de club en bleef hij spelen ondanks de aanzienlijke risico's voor zijn gezondheid.
Harris schreef Mabbutt's autobiografie, "Against All Odds", en herinnert de ervaring als een van de meest opmerkelijke verhalen van zijn schrijverscarrière.
Toen hem werd gevraagd naar Mabbutt en zijn impact bij Tottenham, begon Harris met een ondubbelzinnige beoordeling.
"Dat deed ik. Nou, zijn impact bij Spurs was enorm," vertelde Harris Football Presse. "Hij was een van de grote aanvoerders van Tottenham. En wat hij doormaakte in zijn privéleven met zijn ziekte zou een boek waard zijn. Zeker het lezen waard. Een van de beste boeken die ik ooit heb geschreven.
"Ik bedoel, de dingen die hij tegenkwam en waar hij over sprak waren gewoon buitengewoon. En daarom noemden we het *Against All Odds*, omdat hij nooit had mogen voetballen, zeker niet zo lang als hij deed. En de risico's voor zijn gezondheid waren enorm. En ongelooflijk, hij gaat nog steeds sterk door."
De diagnose was bekend bij de pers tijdens Mabbutt's speelcarrière, inclusief zijn tijd bij Bristol en zijn optredens voor Engeland. Maar Harris gelooft dat het publiek nooit echt begreep wat de ziekte voor hem persoonlijk betekende.
"Ja, ja. Ik bedoel, iedereen was zich ervan bewust, zelfs toen hij bij Bristol was en speelde voor Engeland. Het werd vrij goed gerapporteerd, maar niemand wist echt zijn persoonlijke trauma's met de ziekte en hoeveel het hem beïnvloedde.
"En het was een ongelooflijk -- nou, het is een ongelooflijk verhaal. Veel mensen lijden zoals hij, en hij is een ambassadeur voor die specifieke ziekte en besteedt veel van zijn tijd en energie aan het inzamelen van fondsen en bewustzijn ervoor.
"Maar ik denk niet dat mensen echt begrijpen welke risico's een atleet neemt, vooral in zo'n stressvolle arena als voetbal. Ja. Zeker zolang hij speelde met die specifieke ziekte en wat er met hem gebeurde als gevolg daarvan was gewoon vreselijk."
Mabbutt's diabetes was niet de enige uitdaging waarmee hij werd geconfronteerd. Als verdediger was hij ook betrokken bij enkele van de meest fysiek veeleisende ontmoetingen in het Engelse voetbal. Toen hem werd gevraagd naar een beschrijving van Mabbutt als een van de grote heren van het voetbal totdat een tegenstander hem op het veld confronteerde, herinnerde Harris zich zijn hardheid.
"Hij was een ware krijger en als hij niet genoeg problemen had, nam hij zelfs het op tegen The Crazy Gang bij Wimbledon en kwam hij er niet al te goed uit, zoals we weten.
"Nee, maar ja, je keek naar hem, gebroken jukbeenderen, gebroken schedel, ernstige verwondingen zonder ooit zijn kalmte te verliezen."
Een van de ernstigste verwondingen kwam bij de botsing met Wimbledon-aanvaller John Fashanu. Harris's herinnering aan de schade was bijzonder opvallend.
"Nou, het was ongelooflijk, maar je weet, we zien nu spelers met, je weet wel, jukbeenderen en al dat soort dingen en die maskers dragen. Dat was geen gebroken jukbeen dat hij had. John Fashanu herschikte zijn hele gezicht."
Mabbutt's veerkracht werd ook op de proef gesteld door de emotionele eisen van zijn carrière. In de FA Cup-finale van 1987 tegen Coventry City scoorde hij voor Tottenham voordat hij in de extra tijd een eigen doelpunt maakte terwijl Spurs met 3-2 verloren. Harris keek als een Tottenham-supporter, maar erkende dat de nederlaag bijzonder pijnlijk was voor de speler.
"Nou, het was niet geweldig voor mij, maar het was behoorlijk slecht voor hem.
"Ja, maar je weet, hij is een zeer pragmatisch karakter, maar dat deed hem echt pijn. Tottenham's eerste Wembley Cup Final-nederlaag op de manier waarop het gebeurde, vooral omdat ze zulke grote favorieten waren. Maar alles leek verkeerd te gaan in die Cup Final, inclusief hun shirts."
Harris's verwijzing naar de shirts was geen overdrijving. Tottenham had een nieuw Hummel-tenue geïntroduceerd voor de finale, maar een verwisseling in de kleedkamer betekende dat zes spelers, waaronder Mabbutt, het veld opgingen zonder de shirtsponsor van de club, Holsten, op hun shirts.
Ongesponsorde shirts die bedoeld waren voor het jeugdteam waren per ongeluk opgenomen in de batch die was opgestuurd voor de borduring van de FA Cup-finale. Aangezien alcoholreclame verboden was op shirts van het jeugdteam, hadden die shirts geen Holsten-logo. De fout werd pas ontdekt toen de spelers hun trainingsjacks kort voor de aftrap uittrokken. Het werd een van de meest memorabele shirtblunders in de geschiedenis van de FA Cup-finale.
Voor Harris was Mabbutt's relatie met Tottenham-supporters geworteld in iets diepers dan zijn prestaties of zijn prestaties. Toen hem werd gevraagd wat zo'n langdurige band had gecreëerd, wees hij op de toewijding van de verdediger en de risico's die hij nam om te blijven spelen.
"Nou, hij is volledig toegewijd aan Tottenham, maar ook vanwege de risico's die hij nam om die carrière voort te zetten.
"Of ze [de fans] het eerder wisten, betwijfel ik, tenzij je dit boek leest. En ik denk niet dat veel mensen dat deden, omdat het al een lange tijd geleden is dat we het publiceerden. En er is veel tijd verstreken. Ik betwijfel of mensen zich realiseren of enige idee hebben van wat deze man deed en hoeveel hij bereikte in zijn carrière, ongeacht deze enorme handicap."
Dat is het centrale argument achter "Against All Odds". Mabbutt's toewijding aan Tottenham werd niet alleen aangetoond door de jaren die hij bij de club doorbracht of het aantal keren dat hij het shirt droeg.
Harris gelooft dat de supporters misschien niet de volledige omvang wisten van wat hij doorstond om zijn carrière voort te zetten, en dat het begrijpen ervan een nog grotere waardering geeft voor wat hij heeft bereikt.
Harry Harris is de auteur van "The Black Book: Secrets from the Heart of Football" van Legacy 11 Books - dat is hier beschikbaar.
