Twee jaar later verliet hij de club nadat hij de sfeer rond St James' Park had veranderd. Toen hij in 1992 als manager terugkeerde, was de impact nog groter, wat hielp om het lot van een club en een regio te veranderen.
Voor Gary Sherrard, auteur van "The Wilderness Years" en "Miles Away", is het verhaal van Keegan onlosmakelijk verbonden met zijn eigen ervaringen als Newcastle-supporter. Zijn herinneringen reiken van de ongeloof rond de oorspronkelijke ondertekening tot de emotie van Keegan's vertrek en de opmerkelijke wederopstanding die volgde op zijn terugkeer.
Sherrard vertelde aan Football Presse: "Cynisch gezien, waarschijnlijk de reden waarom ik in de journalistiek ben gegaan, maar cynisch gezien, herinner ik me dat ik ergens in het VK op vakantie was, gewoon een gezinsvakantie, toen Newcastle en Leeds op de achterpagina stonden, mogelijk Kevin Keegan aan het ondertekenen.
"In dat stadium was hij een speler van Southampton. Er was geen enkele aanwijzing dat hij Southampton zou verlaten. Plotseling kwamen deze verhalen naar boven, en ik herinner me dat ik bij mijn vader was en we allebei dachten, het is een manier om seizoenkaarten te verkopen, nietwaar?
"Het bestuur, dat op dat moment niet bekend stond om zijn dynamiek, zetten ze gewoon de naam hier neer, noemen ze gewoon wat namen? Ze zullen een aantal seizoenkaarten verkopen op basis daarvan. We verwelkomen hem als een Leeds-speler volgend seizoen.
"En toen het werd aangekondigd, was het gewoon pandemonium."
Keegan was geen gewone ondertekening. Een voormalige ster van Liverpool en Hamburg, hij was twee keer uitgeroepen tot Europees Voetballer van het Jaar en was een van de grootste namen in het Engelse voetbal. Newcastle-supporters die gewend waren aan teleurstellingen, hadden plotseling een wereldklasse speler in hun kleuren.
Sherrard was 15 toen Keegan zijn debuut voor Newcastle maakte tegen Queens Park Rangers. De anticipatie was buitengewoon, met supporters die uren in de rij stonden om het stadion binnen te komen.
"We stonden vanaf 8, 9 uur 's ochtends in de rij voor een aftrap om 3 uur en kwamen met een paar minuten te spare binnen. Want zodra de pubs sloten, werden de kleine 15- en 16-jarige jongens ergens aan de andere kant van de weg geduwd en uiteindelijk kwam je binnen.
"Maar die dag, ongeacht wat er gebeurt in het verhaal van Newcastle of mijn verhaal, die dag zal het debuut van Kevin Keegan nooit worden overtroffen."
De emotionele connectie was al gelegd. Keegan bleef slechts twee seizoenen, maar zijn vertrek raakte supporters die hem hadden zien helpen de club uit zijn malaise te tillen. Sherrard herinnert zich nog dat hij niet in staat was om Keegan's laatste competitiewedstrijd bij te wonen.
"Ik heb Keegan's laatste thuiswedstrijd in de competitie gemist, de wedstrijd tegen Brighton. Newcastle won met 3-1, Keegan's afscheid. En het is waarschijnlijk omdat ik emotioneel niet in staat was om het aan te kunnen.
"Ik was een vrij onvolwassen 17-jarige die al die emotie gewoon niet kon verwerken. En ik herinner me dat ik gewoon deed en toen, nee, ik weet het niet echt zeker. Ik wil daar niet zijn.
"Ik maakte het goed door naar de Auf Wiedersehen, Kev-wedstrijd te gaan, die de daaropvolgende week was, wat als een testimonial was, een testimonial voor een speler die daar 2 jaar was geweest.
"Dat toonde de impact aan. En het was, het was als een vieringswedstrijd. Het was geen wedstrijd in de stijl van Keegan's kassen. Het was meer voor de club en de fans en gewoon een absolute viering van die 2 geweldige jaren, gezien wat er in de 4 jaren vóór zijn aankomst was gebeurd, gewoon rondzwervend in het midden van de tabel in de Tweede Divisie, zoals het toen was, naar het hebben van de aanvoerder van Engeland en dubbele Europese Speler van het Jaar in zwart-witte strepen."
Toch kon zelfs die eerste periode niet tippen aan wat er gebeurde toen Keegan in 1992 terugkeerde om Newcastle te managen.
Het Noordoosten onderging de achteruitgang van industrieën die generaties gezinnen hadden ondersteund. Steenkoolwinning, scheepsbouw en staalindustrie verdwenen, waardoor gemeenschappen geconfronteerd werden met moeilijke economische en sociale veranderingen. Newcastle United had het ook moeilijk, en het vooruitzicht van degradatie dreigde de somberheid te verdiepen.
Sherrard gelooft dat Keegan's aanstelling als manager een keerpunt werd dat veel verder ging dan de voetbalclub.
"Om een beeld te schetsen van het Noordoosten, het was een behoorlijk verontrustende plek met de afbouw van de zware industrie. Het is een steenkoolmijn-, scheepsbouw- en staalregio, en al die industrieën waren ofwel in verval of dood.
"En voor Kevin Keegan om binnen te komen, gaf het iedereen een boost, maar ik zou--ik ben er niet zeker van dat het zo impactvol was als zijn terugkeer als manager, dat was zeker een regionale boost.
"Alles veranderde in die vroege jaren '90 en midden jaren '90. Het leek gewoon alsof de feel-good factor daadwerkelijk impact had op de economie, het bedrijfsleven, de regeneratie, de stad zelf. Het werd--dat was het begin van Newcastle dat een feestcentrum werd voor mensen die nog nooit in Newcastle waren geweest, die weekenden in Newcastle begonnen te boeken.
"De restaurant- en pubsector ging gewoon gek in Newcastle op dat moment, en de hele stad, de hele regio nam echt een vlucht die tweede keer. John Hall was betrokken, en hij was betrokken bij de regeneratie van het gebied met de Metrocentre, en het rolde allemaal echt samen.
"En toen begonnen de clubs te profiteren van de regio. En de regio profiteerde van de club. Dus dat was een zeer speciale tijd."
Keegan nam Newcastle van de rand van degradatie naar promotie, en bouwde vervolgens een team dat uitdaagde voor de Premier League-titel in 1995-96. Zijn aanvallende voetbal maakte de Entertainers een van de populairste ploegen in het land, ook al ontsnapte de titel uiteindelijk aan hen.
Sherrard suggereert niet dat Keegan alleen verantwoordelijk was voor de transformatie van de regio. De investeringen en regeneratie die gepaard gingen met Hall, naast bredere veranderingen in Newcastle, waren ook belangrijk. Maar hij gelooft dat de manager hielp iets aan te wakkeren dat bleef bestaan.
"Ik heb er afstand van genomen. Het is verbazingwekkend dat een speler, of op dat moment een manager, dat kan doen. Het zegt veel over de man.
"Er komen uiteraard een heleboel omstandigheden samen, maar ik zou Kevin verdedigen als de katalysator daarvoor, en Newcastle United als de katalysator daarvoor."
Dat is de kern van Keegan's nalatenschap voor Sherrard. Newcastle had beroemde spelers voor hem en heeft iconen sinds zijn vertrek gehad, maar weinig figuren hebben zo dramatisch de manier veranderd waarop supporters zich voelden over hun club en hun stad.
Keegan's carrière werd ook gekenmerkt door emotie: het afscheid dat Sherrard nauwelijks kon verdragen, de titeluitdaging die het land boeide en de gepassioneerde publieke uitbarstingen die onthulden hoe persoonlijk hij voetbal nam.
"Hij was een man met zijn hart op de juiste plaats," zegt Sherrard, terwijl hij terugblikt op Keegan's karakter. "Dat was wat hem een geweldige speler maakte. Het maakte hem ook een vrij emotioneel karakter buiten het veld."
Newcastle heeft nooit de Premier League gewonnen onder Keegan, maar de herinneringen blijven levendig. Zijn dood heeft de aandacht hernieuwd voor wat hij de club en zijn supporters heeft gegeven: niet simpelweg twee opmerkelijke periodes, maar het geloof dat Newcastle iets bijzonders kon zijn.
Voor Sherrard wordt het gevoel gevangen in de herinneringen aan die rijen, de afscheidsvieringen en de stad die tot leven kwam tijdens het Entertainers-tijdperk. Keegan liet supporters zich deel voelen van iets groters dan een voetbalteam.
Zoals hij het verwoordt, was de impact buitengewoon: een speler, en later een manager, die hielp het lot van een hele regio te veranderen.
Gary Sherrard is auteur van "Miles Away: Keeping Up with Newcastle United as an Exile" van Pitch Publishing - wat is hier beschikbaar.
