In de tussentijd was hij Premier League-kampioen geworden met Blackburn Rovers, Engeland's beste aanvaller en een van de meest gewilde spelers in het wereldvoetbal. Maar voor Newcastle-supporters droeg zijn terugkeer een betekenis die verder ging dan zijn doelpuntenrecord of de £15 miljoen wereldrecord transfervergoeding.
Gary Sherrard, Newcastle-historicus en auteur van "The Wilderness Years" en "Miles Away", begrijpt waarom Shearer de belichaming werd van de relatie tussen de club en haar supporters. De verbinding strekt zich uit over generaties, naar de lokale helden die de regio iets gaven om zijn eigen te noemen.
Hij vertelde Football Presse, "Er zijn eerder al grote namen geweest. Hughie Gallagher in de jaren '20 was waarschijnlijk de grootste daarvoor, maar het verschil met Jackie Milburn was dat hij uit Ashington kwam, een mijnwerkersdorp ongeveer 10 mijl ten noorden van Newcastle. Dus hij is echt een van de eigen mensen uit de regio.
"En er is niets wat mensen meer waarderen dan hun lokale helden. 'Wor Jackie' was de term van genegenheid die werd gebruikt voor Jackie Milburn. Hij was het begin van die echte nummer negen held die sindsdien is voortgezet."
Shearer, geboren in Gosforth op 13 augustus 1970, paste in die traditie. Maar Newcastle had de kans om hem veel eerder te recruteren, en slaagde er niet in om dat te doen.
De jongen die Newcastle liet gaan
Shearer groeide op met het spelen van lokaal voetbal, waaronder bij Cramlington Juniors, voordat hij naar Wallsend Boys Club verhuisde, een van de meest productieve bronnen van jong talent in het noordoosten.
Newcastle gaf hem een proefperiode als tiener, maar tekende hem niet. De scouts van Southampton herkenden zijn potentieel, en hij verhuisde naar het zuiden om zich bij hun jeugdopleiding aan te sluiten.
Sherrard ziet Shearer's reis als onderdeel van een breder patroon waarin in Newcastle geboren spelers elders kansen vonden omdat de lokale club niet elke veelbelovende jongere kon huisvesten.
"Alan Shearer begon bij Cramlington Juniors voordat hij naar Wallsend Boys Club ging. En een van de scouts die Wallsend observeerde, was verbonden aan Southampton en nam hem daarheen.
"Er waren genoeg scouts in het noordoosten die wisten dat er goede spelers zouden zijn op al die niveaus van jongensclubs om de selectie te halen, of in hun regionale teams als ze speelden voor East Northumberland of South Northumberland of North Tyneside Boys.
"En Newcastle werd jaar na jaar bekritiseerd voor degene die ontsnapte."
De ironie werd duidelijk op 9 april 1988. Tijdens zijn debuut in de Eerste Divisie voor Southampton tegen Arsenal scoorde de 17-jarige Shearer een hattrick in een 4-2 overwinning. Het was een buitengewone introductie tot het seniorenvoetbal en een vroege indicatie van wat Newcastle had over het hoofd gezien.
De tiener vestigde zich vervolgens bij Southampton voordat hij in 1992 naar Blackburn Rovers verhuisde. Onder Kenny Dalglish werd hij een van de uitmuntende aanvallers van de Premier League, met 34 competitiedoelpunten in Blackburns titelwinnende campagne van 1994-95.
Tegen de zomer van 1996 was Shearer de beste aanvaller van Engeland na het scoren van vijf doelpunten op Euro 96. Manchester United wilde hem, en zijn toekomst was onderwerp van intense speculatie.
Newcastle had echter iets wat geen enkele andere club kon bieden: de kans om naar huis terug te keren.
Waarom Kevin Keegan belangrijk was
Newcastle was in 1995-96 onder Keegan als tweede geëindigd in de Premier League, en kwam pijnlijk dichtbij de titel. De manager wilde het team naar het volgende niveau tillen, en het tekenen van Shearer zou een verklaring van intentie zijn.
De transfer werd bevestigd op 30 juli 1996. Voor £15 miljoen brak het het wereldtransferrecord, maar Sherrard gelooft dat de vergoeding niet de doorslaggevende factor was in Shearer's keuze. Hij had overal een enorm bedrag kunnen vragen.
"Ik denk dat de vraag zou zijn geweest, het zou veel meer overpeinzing hebben gekost voor Alan Shearer om terug te keren naar Newcastle met bijna elke andere manager.
"En misschien zou het iets zijn geweest dat hij in de latere jaren van zijn carrière deed, na een periode bij Manchester United. Maar voor iemand van Alan Shearer's leeftijd om de impact te zien die Kevin Keegan als speler op die club, op zijn thuisclub, had, begrijp ik volledig waarom hij zei: 'Ik moet hier deel van uitmaken.'
"En de wereldrecordvergoeding, het zou een wereldrecordvergoeding zijn geweest als hij ergens anders heen was gegaan, dus daar is geen extra last. Hij zou dat overal waar hij heen ging moeten dragen. En het te doen bij je thuisclub is absoluut geweldig."
Keegan was in 1982 als speler bij Newcastle gekomen, en hielp de club weer leven in te blazen voordat hij in 1992 terugkeerde als manager. Tegen 1996 was hij centraal geworden in de identiteit van de club en het geloof van de supporters dat Newcastle kon concurreren met de besten.
Sherrard gelooft dat Keegan precies begreep wat Shearer voor de stad betekende. De manager tekende niet zomaar een elite aanvaller; hij bracht een speler naar huis die de verbinding van de club met zijn eigen mensen belichaamde.
"Hij zou een fantastische ontvangst hebben gekregen als hij ook een speler van Manchester United was geworden, maar dat extra stukje over al die mensen in die menigte die Alan Shearer wilden zijn omdat hij een van hen was -- en Kevin Keegan wist dat volledig.
"Hij dacht, 'Iedereen die ik kan binnenhalen, ga ik Alan Shearer binnenhalen, en laten we zien hoe iedereen anders omgaat met wat we hier doen.' Het was een verklaring. Kevin hield van een verklaring, nietwaar?"
Een stad verwelkomt zijn eigen
Shearer's onthulling op 6 augustus 1996 was een van de bepalende beelden van Newcastle's moderne geschiedenis. Duizenden verzamelden zich in St James' Park om hun lokale held het zwart-witte shirt aan te zien trekken, met de opwinding die de omvang van de ambities van de club weerspiegelde.
Sherrard herinnert zich de scène als bewijs dat dit veel meer was dan een voetbaltransfer.
"We zagen hoe het die dag was toen hij op de trappen werd onthuld. Er was een opkomst daar die de meeste clubs zouden willen op een zaterdag. En ze kwamen om een man te zien die het shirt aan het passen was en nog steeds zijn horloge omhad.
"Ik herinner me het horloge op de foto. Ik vind altijd dat het er een beetje vreemd uitziet als een voetballer in tenue is maar nog steeds zijn horloge om zijn pols heeft. En ik herinner me dat."
Het detail vangt de intimiteit van de gelegenheid. Shearer was een van de meest beroemde voetballers in het land, maar het beeld was nog steeds van een lokale jongen die naar huis kwam.
Sherrard gelooft dat de ontvangst Shearer gerustgesteld moet hebben dat hij de juiste beslissing had genomen. De reactie was onmiddellijk, overweldigend en onmiskenbaar persoonlijk.
"En dat is waarschijnlijk wanneer, op dag één, Alan Shearer dacht, 'Weet je wat? Ik heb hier de juiste beslissing genomen.'"
Shearer zou een decennium bij Newcastle doorbrengen, met een clubrecord van 206 doelpunten en werd aanvoerder. De Premier League-titel waar Keegan en zijn team naar hadden gestreefd bleef ongrijpbaar, maar de plaats van de aanvaller in de geschiedenis van de club was nooit in twijfel.
Voor Sherrard ligt de betekenis van die terugkeer in de band tussen een speler en de mensen die hem als een van hen beschouwden. Newcastle had ooit gefaald om Shearer's potentieel te herkennen. Veertien jaar later betaalde de club een wereldrecordvergoeding om hem terug te brengen, en een stad kwam om hem te verwelkomen.
De jongen die tijdens een proef was afgewezen, keerde terug als een wereldster. Keegan begreep dat het ondertekenen van hem iets buitengewoons voor de supporters zou betekenen, en Shearer begreep dat spelen voor Newcastle iets bood wat geen enkele andere bestemming kon evenaren.
Het was een transfer die voetbaltechnisch logisch was, maar de betekenis ervan ging veel dieper. Newcastle had een van zijn eigen mensen naar huis gebracht.
Gary Sherrard is auteur van "Miles Away: Keeping Up with Newcastle United as an Exile" van Pitch Publishing - wat is hier beschikbaar.
