Fontana was door de Italiaanse divisies gekomen met Catanzaro, Padova, Alessandria, Juve Stabia en Ascoli voordat hij naar Fiorentina verhuisde, waar hij de club hielp terugkeren naar de Serie A. Hij speelde later voor Napoli voordat hij in 2008 zijn trainerscarrière begon, waarbij hij zich een weg baande door de lagere divisies en in de Serie C terechtkwam.
Onder de spelers die hij in Florence ontmoette was Fabrizio Miccoli, een kleine aanvaller wiens carrière hem van Perugia en Juventus naar Fiorentina, Benfica, Palermo en Lecce zou brengen.
Voor Fontana was Miccoli's vermogen onmiddellijk duidelijk.
"Ik herinner me vooral het jaar van de Serie A, toen deze spelers arriveerden en de kwaliteit van het team aanzienlijk verhoogden," vertelde Fontana Football Presse.
Het verschil was niet alleen dat zijn teamgenoten technisch beter waren. Fontana ontdekte dat het hele ritme van het voetbal veranderde.
"Ik, die werd gezien als een speler die, laten we zeggen, vrij goed was technisch, had moeite omdat wat me zo opviel de snelheid van de bal en de snelheid van het denken was," zei hij.
"Het was compleet anders dan wat ik had gekend in de lagere divisies."
Die omgeving stelde Fontana in staat om Miccoli's talent van dichtbij te zien. En de indruk die hij op hem achterliet was buitengewoon.
"Toen ik Miccoli zag spelen en de bal aanraakte, dacht ik aan hoe gelukkig al die mensen waren die Maradona hadden gekend en dicht bij Maradona hadden geleefd," zei Fontana.
De vergelijking ging niet over prestaties of reputatie. Fontana beschreef het gevoel om een speler te zien die in staat was om iets met de bal te produceren dat anderen simpelweg niet konden.
"Miccoli deed op zijn eigen manier buitengewone dingen," zei hij.
"Hij vulde mijn ogen omdat hij een aangeboren kwaliteit had, een buitengewoon talent dat Moeder Natuur je weet te geven."
Miccoli's seizoen 2004-05 in Florence zou 12 Serie A-doelpunten opleveren, terwijl Fontana deel uitmaakte van een selectie die ook Giorgio Chiellini, Dario Dainelli, Enzo Maresca, Marco Donadel, Valeri Bojinov en, later in het seizoen, een jonge Giampaolo Pazzini omvatte.
Voor Fontana veranderde het omringd zijn door dat niveau van vaardigheid ook de manier waarop hij zijn eigen spel bekeek.
Miccoli viel zelfs op tussen die getalenteerde spelers vanwege de dingen die hij instinctief kon doen.
Fontana hoefde de fijnere details van Miccoli's techniek niet uit te leggen. Zijn reactie op het kijken naar hem was genoeg: de aanrakingen van de aanvaller deden hem denken aan een van de grootste spelers in de voetbalgeschiedenis.
Miccoli had zijn kwaliteiten al aangetoond voordat hij in Florence arriveerde. Hij had doorgebroken bij Ternana voordat hij zich in de Serie A vestigde met Perugia en een transfer naar Juventus verdiende. Na zijn seizoen bij Fiorentina ging hij naar Benfica en keerde uiteindelijk terug naar Italië met Palermo, waar hij een van de bepalende spelers in de moderne geschiedenis van de club werd.
Maar statistieken verklaren niet volledig de indruk die hij op Fontana maakte.
Wat de middenvelder zich herinnerde was het gevoel om Miccoli de bal te zien manipuleren op een niveau dat instinctief leek.
Het was ook een belangrijke periode in Fontana's eigen ontwikkeling. Nadat hij door de divisies was geklommen en later dan veel van de spelers om hem heen de Serie A bereikte, ervoer hij uit eerste hand het verschil tussen een goede professional zijn en concurreren naast echt elite talent.
Die les bleef bij hem toen hij uiteindelijk de overstap naar het trainen maakte.
Fontana heeft sindsdien een reeks clubs in Italië getraind, waaronder Nocerina, Juve Stabia, Cosenza, Casertana, Fano, Imolese en Gubbio. Zijn trainerscarrière is gevormd door dezelfde progressie door de divisies die zijn spelerscarrière kenmerkte.
Maar als hij terugkijkt op Fiorentina, blijft één herinnering bijzonder levendig: het zien van Miccoli die de bal ontvangt en iets doet dat bijna onmogelijk leek te onderwijzen.
Voor Fontana was dat de essentie van echt talent.
En het was goed genoeg om een teamgenoot die al jaren in het professionele voetbal zat aan Maradona te laten denken.