Er waren promoties, degradatieduels en uiteindelijk de verhuizing weg van Maine Road, maar de spelers die onderweg werden aangetrokken hielpen ook de fundamenten te leggen voor wat volgde.
Bernstein, die in 1994 toetrad tot de raad van bestuur van City voordat hij in 1998 voorzitter werd, was betrokken bij een periode waarin werving een mix van oordeel, kansen en af en toe een beetje geluk vereiste.
Exclusief sprekend met Football Presse, herinnert hij zich enkele van de minder bekende verhalen achter de aanwinsten van City, waaronder een onverwachte komst uit Liberia, de populariteit van een Chinese international en een transfer die bijna plaatsvond maar, naar zijn mening, de onmiddellijke toekomst van de club had kunnen veranderen.
George Weah was een glamoureuze aanwinst in plaats van een hoeksteen.
Weinig aankomsten bij Maine Road trokken dezelfde aandacht als George Weah. De voormalige Ballon d'Or-winnaar voegde zich in 2000 bij City en bracht een buitengewone reputatie naar een club die nog steeds probeerde zich in de Premier League te vestigen.
Voor Bernstein was er echter een duidelijk begrip van wat de Liberiaan op dat moment in zijn carrière realistisch kon bieden.
"Nou, het gebeurde. Ik bedoel, het is duidelijk dat hij een van de grootste spelers ter wereld was. Hij was duidelijk aan het einde van zijn carrière. We zagen het als een kans om iemand binnen te halen die waarschijnlijk niet elke wedstrijd 90 minuten zou spelen, weet je, op dat moment in zijn carrière.
"Maar hij had het talent en zo om samen te werken met de soort Paulo Wanchope en Shaun Goater die we hadden. En het werkte oké. Maar ik kan niet zeggen dat het een uitzonderlijk succes was."
De aanwinst gaf City een gevierd naam, hoewel Bernstein de beperkingen net zo duidelijk herinnert als de opwinding.
Er was iets bijzonder ongewoons aan het zien van een speler van Weah's statuur die deelnam aan de minder opvallende wedstrijden van het Engelse voetbal.
"Ik herinner me dat we in het begin een wedstrijd speelden in Gillingham. Ik bedoel, kun je je voorstellen dat George Weah in Gillingham speelt?"
Bernstein's beoordeling was uiteindelijk dat de verhuizing de moeite waard was, maar niet een van de bepalende onderdelen van City's wervingsstrategie.
"Hij was geen kernaanwinst. Nee, hij was een glamoureuze aanwinst, maar niet een van de belangrijkste aanwinsten."
Sun Jihai bracht iets anders naar City.
Een andere speler die indruk op Bernstein maakte was Sun Jihai.
De Chinese verdediger kwam in 2002 bij City van Dalian Shide en werd een belangrijke figuur tijdens de terugkeer van de club naar de Premier League en de daaropvolgende ontwikkeling.
In tegenstelling tot de Weah-acquisitie kan Bernstein zich de precieze omstandigheden die Sun naar Manchester brachten niet herinneren. Wat bij hem bleef was de professionaliteit van de speler en de verbinding die hij met de supporters opbouwde.
"Ik herinner het me niet. Het kwam via een agent. Ik kan me niet precies herinneren, maar hij was geweldig. En natuurlijk bracht hij veel van zijn lokale steun mee. Hij was ook geweldig. Ik herinner me dat hij een echt goede kerel en een echt goede professional was.
"Ik vond het leuk om met hem te werken, maar ik kan, om eerlijk te zijn, niet precies herinneren hoe we hem hebben binnengehaald."
De komst van Sun was significant, verder dan zijn bijdrage op het veld. Hij trok aanzienlijke belangstelling van de Chinese gemeenschap en werd een belangrijke figuur in het groeiende internationale profiel van de club.
Hij zou meer dan 130 wedstrijden voor City spelen, zes jaar bij de club doorbrengen en een populair lid van de selectie worden.
Voor Bernstein was de blijvende herinnering echter eenvoudiger: een grondige professionele voetballer die een positieve indruk maakte op degenen om hem heen.
Shaun Goater werd een onwaarschijnlijke held van Manchester City.
Niet elke belangrijke aanwinst komt met een grote reputatie of de verwachting om een voetbalclub te transformeren.
Bernstein's herinnering aan Shaun Goater is een bijzonder goed voorbeeld van hoe een transfer zich kan ontwikkelen tot iets veel groters dan aanvankelijk verwacht.
De Bermudiaanse aanvaller kwam in 1998 bij City van Bristol City, en zijn komst was allesbehalve eenvoudig.
"Nou, je neemt Shaun Goater, de Goat. Je weet, toen hij binnenkwam, herinner ik me dat we hem op het laatste moment voor de transferdeadline hebben getekend. Het was allemaal ongeveer een minuut voor, misschien zelfs een minuut erna. Ik weet het niet zeker!
"Maar we hebben hem getekend en, weet je, we hadden redelijke verwachtingen. Maar hij was echt uitzonderlijk en hij groeide met de club en hij was een geweldige persoonlijkheid."
Goater werd een van de meest herkenbare figuren van City's herstel, door de doelpunten te scoren die Joe Royle's team hielpen om door de divisies te klimmen.
Zijn relatie met de supporters werd bijzonder speciaal, met het beroemde 'Feed the Goat'-lied dat de genegenheid weerspiegelde die hij opbouwde bij Maine Road.
Bernstein herinnert zich die verbinding als veel meer dan alleen doelpunten scoren.
"En al die dingen over 'Feed the Goat' en zo, de fans hielden echt, echt van hem. En hij is een beetje een onwaarschijnlijke held geweest. Maar ik denk dat wanneer mensen terugkijken op die tijd, Shaun Goater een van de helden zal zijn samen met Paul Dickov en anderen, weet je, die de tand des tijds zullen doorstaan."
Het is een onthullende herinnering van een voorzitter die de wederopbouw van de club van dichtbij heeft meegemaakt. Goater werd niet noodzakelijkerwijs aangetrokken met de verwachting dat hij zo'n blijvend symbool zou worden, maar zijn prestaties en persoonlijkheid maakten hem een van de bepalende spelers van die periode.
Uwe Rösler maakte een blijvende indruk.
Een andere aanvaller die Bernstein bijzonder dierbaar is, is Uwe Rösler.
De Duitse aanvaller had zich al gevestigd als een populaire figuur bij Maine Road voordat Bernstein voorzitter werd, nadat hij in 1994 van 1. FC Nürnberg was gekomen.
Zijn bijdrage was aanzienlijk, met 64 doelpunten in 165 wedstrijden voor City. Hij ontwikkelde ook een bijzonder sterke relatie met de supporters.
Bernstein's beschrijving van hem is kort maar liefdevol.
"Hij was een zeer goede speler. Ik vond hem leuk. Dynamisch, had persoonlijkheid. Over het algemeen een goede doelpuntenmaker. Ja, hij deed het heel goed voor ons. Ik vond hem heel leuk."
Rösler's belang voor de club werd niet alleen gemeten aan zijn doelpunten. Zijn inzet en persoonlijkheid maakten hem een natuurlijke favoriet onder de supporters tijdens een moeilijke periode in de geschiedenis van City.
Voor Bernstein vertegenwoordigde hij het type speler dat een team een identiteit kon geven en supporters iemand kon bieden waarmee ze zich echt konden verbinden.
De transfer die Manchester City misschien van degradatie had kunnen redden.
Misschien is het meest onthullende wervingsverhaal dat van een speler die City niet kon binnenhalen.
Bernstein herinnert zich Joe Royle's vastberadenheid om Ugo Ehiogu naar Maine Road te halen. De krachtige centrale verdediger was een gevestigde Premier League-speler bij Aston Villa, maar verhuisde uiteindelijk in oktober 2000 naar Middlesbrough.
Het was een gemiste kans waar Bernstein nog steeds op terugkijkt.
"Een daarvan was zeker Ugo Ehiogu, een grote centrale verdediger waarmee Joe Royle veel tijd heeft besteed om me te overtuigen hem te tekenen. En uiteindelijk ging hij naar Middlesbrough.
"Maar ik wist dat hij een zeer sterke, krachtige centrale verdediger was. Ik vermoed dat als we hem hadden gekregen, we misschien niet dat seizoen zouden zijn gedegradeerd toen we Joe Royle hadden -- na de opeenvolgende promoties en we werden gedegradeerd, denk ik dat we misschien boven water zouden zijn gebleven als we hem hadden gehad.
"Hij was een zeer sterke, zeer kwalitatieve speler."
Het is een intrigerend tegenfeit. City had onder Royle achtereenvolgende promoties genoten voordat ze moeite hadden bij hun terugkeer naar de Premier League, en uiteindelijk in 2000 degradeerden.
Bernstein geloofde dat de toevoeging van een dominante verdediger zoals Ehiogu een beslissend verschil had kunnen maken.
De voormalige voorzitter is voorzichtig om niet te suggereren dat één aanwinst automatisch alles zou hebben getransformeerd, maar zijn herinnering laat weinig twijfel dat hij de verdediger als een grote gemiste kans beschouwde.
Er waren andere spelers die City wilde maar niet kon binnenhalen, hoewel Bernstein gelooft dat de club over het algemeen erin slaagde om de meeste van zijn voorkeurdoelen te bemachtigen.
Talent alleen was nooit genoeg.
Terugkijkend op het wervingsproces, identificeert Bernstein ook een terugkerend probleem dat verder ging dan transferonderhandelingen.
De club kwam spelers tegen met duidelijke vaardigheden die nooit hun potentieel vervulden, iets waarvan hij gelooft dat het een van de frustrerende realiteiten van het voetbal blijft.
Toen hem werd gevraagd of er spelers waren die meer hadden kunnen bereiken, was hij niet bereid om individuen te noemen.
"Zeker, ja. Maar ik ga ze niet bij naam noemen.
"Het is hetzelfde, nietwaar? Het is deze combinatie van talent met inzet. Je weet, en talent is niet genoeg. Je weet, het heeft die inzet nodig, die discipline, die levensstijlverbintenis om bepaalde dingen op te geven die jonge mensen willen doen en jezelf te disciplineren."
Hij wijst op Cristiano Ronaldo en Novak Djokovic als voorbeelden van elite-sporters wiens carrières zijn ondersteund door buitengewone toewijding aan het onderhouden van hun fysieke conditie.
Bernstein gelooft dat het verschil tussen de mogelijkheid om te slagen en daadwerkelijk de top bereiken vaak buiten het veld te vinden is.
"Natuurlijk waren er spelers die het talent hadden maar niet de rest van die dingen om erbij te hebben, wat een grote schande is. En ik vraag me af hoe ze zich daarna over hun leven moeten voelen toen ze dachten dat ze het misschien echt hadden kunnen doen, of ze hadden een kans, ze hadden een mogelijkheid en ze hebben het niet genomen."
Voor een voorzitter die Manchester City van onderaf de Football League heeft zien herbouwen, waren die lessen onderdeel van een veel groter proces.
Sommige aanwinsten werden helden, anderen boden glamour of professionaliteit, terwijl een paar helemaal niet arriveerden. Bernstein's herinneringen bieden een herinnering dat de transformatie van een voetbalclub zelden het product is van één buitengewone transferperiode.
Soms is het de last-minute aanwinst die een legende wordt. Soms is het de speler die ontsnapte die in de gedachten van de voorzitter blijft.
David Bernstein's boek "We were really there: The Rebirth of Manchester City" is van Pitch Publishing - dat is hier beschikbaar.

