Decennia later, toen Sam Allardyce hem de kans bood om zich bij zijn staf in het Stadium of Light aan te sluiten, stond Brown voor een nieuwe kans om deel uit te maken van de club waar hij van hield.
Deze keer echter wees hij het af. De beslissing was begrijpelijk: Brown was de manager van Southend United, met zijn eigen ambities en een carrière die hij niet graag opzij zette. Toch, als hij terugkijkt, geeft hij toe dat er een deel van hem is dat zich afvraagt wat er gebeurd zou zijn als hij ja had gezegd.
Brown vertelde Football Presse, "Ik had proeven gehad bij Sunderland, maar ik was te oud. Ik was 18 toen ik een proef bij Sunderland had, en ik faalde niet voor de proef. Ik was gewoon 18, en de opleiding begon op 16, dus je was gewoon te oud, helaas."
Voor Brown was de teleurstelling niet alleen het missen van een voetbalopleiding. Sunderland was zijn team, en de kans om voor de club te spelen zou iets hebben betekend dat verder ging dan de gebruikelijke droom van een jonge voetballer die professioneel wil worden.
Hij wist wat het betekende om Sunderland vanaf de tribunes te bekijken. Hij wist ook hoe het was om dicht bij de club te komen zonder echt door de deur te komen. Toen hij uiteindelijk professioneel voetbal ging spelen en zich in de kleedkamer bevond met de voormalige aanvoerder van Sunderland, Bobby Kerr, bracht de ervaring die kinderlijke verbinding scherp in beeld.
"Bobby Kerr kwam aan het einde van zijn carrière van Sunderland naar ons en hij had de FA Cup gewonnen. Hij was de aanvoerder van Sunderland. Sunderland was mijn team als supporter en ik was een stap verwijderd van dat.
"Je weet wel, zoals ik op de tribunes bij Sunderland sta te kijken hoe Bobby Kerr de FA Cup omhoog houdt, en dan een jaar, twee jaar, drie jaar later, zit hij in dezelfde kleedkamer als ik. Hij zit naast me, en ik ben zijn aanvoerder."
Het was een opmerkelijke omkering van perspectief: de supporter die Sunderland's cup-winnende aanvoerder vanuit de tribunes had bekeken, deelde nu het veld en de kleedkamer met hem. Maar de band met de club verdween nooit.
"Ik ga daar nog steeds terug. En ik blijf Newcastle afkraken. En ik blijf de lof van Sunderland zingen, maar ik wil gewoon zien dat alle clubs in het Noordoosten het goed doen."
Die loyaliteit maakte de kans om voor Sunderland te werken bijzonder moeilijk om af te wijzen. Tegen de tijd dat Allardyce hem in 2015 benaderde, had Brown zich als manager bewezen. Hij had vier of vijf jaar bij Southend United doorgebracht, de club geholpen om van de vierde divisie naar League One te klimmen en was dicht bij een andere promotie gekomen. De mogelijkheid om Allardyce als zijn assistent te vergezellen betekende terugkeren naar een rol die hij eerder had vervuld bij Bolton Wanderers en Blackpool.
Brown had al besloten dat zijn toekomst in het management lag. Een baan als iemands nummer twee aannemen was geen gemakkelijke stap om te overwegen, zelfs niet als die persoon een vertrouwde voormalige collega was en de club Sunderland was.
"Ik had een kans. Ik was de manager van Southend United. En ik had waarschijnlijk een vier of vijf jaar durende periode bij Southend waarin we van de Tweede Divisie naar de Eerste gingen en net ongeveer 10 minuten tekort kwamen om in de Championship te komen. Je weet wel, play-offs, Millwall versloeg ons, scoorde een doelpunt, een laat doelpunt, en dat was het. Zij gingen naar de play-offs en wij niet. Zij werden gepromoveerd naar de Championship.
"Maar ik had de kans om Southend United naar de Championship te krijgen. En ik dacht, ik ben een manager. Ik dacht dat ik mijn beslissing had genomen. En zodra ik die beslissing had genomen, zou ik nooit meer teruggaan naar het zijn van een assistent-manager of een coach van het eerste elftal."
Het was geen beslissing die lichtvaardig werd genomen. Brown begreep wat Allardyce bood, maar hij begreep ook het risico om zijn eigen managementcarrière op te geven. Hij had ambities die verder gingen dan de directe toekomst bij Southend, waaronder de mogelijkheid om in het buitenland te coachen, en hij was zich ervan bewust dat terugkeren naar assistent-management kansen zou kunnen afsluiten waar hij jaren aan had gewerkt.
"Toen Sam me belde, was het de moeilijkste beslissing van mijn leven. Er waren bepaalde dingen die Sam zei waar ik 100% mee instemde, en er waren bepaalde dingen die hij zei waar ik dat niet mee eens was. Maar dat zou altijd het geval zijn. Hij had zijn carrière als manager, dat is zeker. En ik had mijn carrière achter me als manager, of voor me, hoe het ook zij.
"En ik dacht, als ik terugga naar het zijn van assistent-manager, trekt dat de lijn in het management? Dat wilde ik niet. Ik had altijd het gevoel dat er nog leven in me zat voor een lange, lange tijd, weet je. Ik had onvervulde ambities, coaching in het buitenland, bijvoorbeeld, dat was er een van."
Uiteindelijk bleef Brown bij Southend. Hij wees Allardyce niet zomaar af en ging verder zonder er een tweede gedachte aan te besteden. De beslissing liet een litteken achter, precies omdat het om twee krachtige ambities ging: de wens om zijn eigen carrière verder op te bouwen en de levenslange aantrekkingskracht van Sunderland.
"Toen hij me de positie aanbood, wees ik hem niet alleen af, oké, ik ging terug naar het zijn van manager van Southend United, maar er ging een groot deel van mij verloren na dat moment. Er ging een groot deel van mij verloren.
"En ik zeg niet dat dat me verraste of dat, dat mijn flow, mijn ritme verstoorde. Maar hoe dan ook, het was iets waar ik op terugkijk en waar ik waarschijnlijk spijt van heb. Ik weet dat mensen zeggen dat je geen spijt moet hebben, maar ik zal waarschijnlijk spijt hebben omdat aan het eind van de dag, Sam hield ze niet alleen in de Premier League, hij kreeg ook de functie van Engeland-manager direct daarna."
De timing geeft de beslissing een bijzondere pijn. Allardyce haalde Sunderland uit de degradatiezone en verzekerde hun Premier League-overleving in 2015-16 voordat hij in juli 2016 werd aangesteld als Engeland-manager. Brown kon zien hoe het accepteren van de positie bij Sunderland een reeks mogelijkheden had kunnen openen.
"Ik had twee ambities kunnen vervullen. Ik had manager kunnen zijn of Sunderland kunnen managen, wat mijn thuisclub is, of de club die ik steunde. En als Sam me met zich mee had genomen, had ik met hem naar Engeland kunnen gaan. Als Sam me niet met zich mee had genomen, had ik als manager van Sunderland kunnen blijven.
"Er zijn allerlei als, maar en misschien, maar ik kan serieus, Jacob, ik kan niet zo denken omdat ik anders gek zou worden."
Brown weet dat de alternatieve geschiedenis nooit kan worden opgelost. Hij kan niet weten of hij bij Sunderland zou zijn gebleven na het vertrek van Allardyce, of hij zijn voormalige baas zou hebben gevolgd naar de Engelse selectie, of dat terugkeren naar Southend uiteindelijk de juiste keuze voor zijn carrière was. Die mogelijkheden zijn overtuigend precies omdat geen ervan kan worden bewezen.
Wat de herinnering doet voortleven is de persoonlijke verbinding. Sunderland was niet gewoon een andere baan in het managementcircuit. Het was de club die hij had gesteund, de club waar hij ooit had gehoopt professioneel te worden en de club die dicht bij zijn hart was gebleven, zelfs toen zijn carrière hem elders bracht.
Als tiener was Brown verteld dat hij te oud was om een opleiding te beginnen. Jaren later, toen er eindelijk een weg terug naar Sunderland verscheen, kwam het in een andere vorm en op een ander moment in zijn leven. Deze keer was de hindernis niet zijn leeftijd, maar de ambities die hij voor zichzelf had ontwikkeld.
Hij koos ervoor om een manager te blijven. Hij heeft nooit beweerd dat de beslissing zijn carrière heeft ruïneren, noch doet hij alsof hij weet hoe het verhaal zich zou hebben ontvouwd. Maar zijn bekentenis is onthullend: zelfs een carrière die is opgebouwd door kansen te grijpen en moeilijke beslissingen te nemen, kan één vraag onbeantwoord laten.
Voor Phil Brown blijft Sunderland de kans die alles had kunnen veranderen.