Onder Alberto Zaccheroni hielpen de drie een getalenteerde provinciale ploeg te transformeren in een van de meest ambitieuze teams van Serie A aan het einde van de jaren 90. Udinese eindigde vijfde in 1996-97 voordat het het volgende seizoen nog verder ging, met een derde plaats achter Juventus en Inter.
Poggi beschrijft de samenwerking niet eenvoudigweg in termen van individuele kwaliteit.
Hij vertelde Football Presse, "Ik had een uitstekende verstandhouding met hen op het veld en een goede relatie buiten het veld, zozeer zelfs dat we elkaar vandaag de dag nog steeds spreken.
"We waren met z'n drieën met volledig verschillende kenmerken van elkaar, en dat was belangrijk. De coach gaf ons de kans om naar voren te komen, om onszelf bekend te maken en om al onze kenmerken naar voren te brengen."
Dat was een van Zaccheroni's grote sterktepunten.
In plaats van zijn aanvallende spelers te vragen om versies van elkaar te worden, vond hij een manier om hun verschillen samen te laten werken. Het resultaat was een voorste drie die tegenstanders op verschillende manieren kon kwetsen, terwijl Udinese een aanvallende identiteit gaf die steeds moeilijker te beheersen was.
Bierhoff bracht de imposante aanwezigheid in het centrum, Amoroso bood snelheid en onvoorspelbaarheid, terwijl Poggi de aanval kon verbinden, in ruimte kon bewegen en zelf doelpunten kon bijdragen.
In 1996-97 scoorden Poggi en Bierhoff beide 13 Serie A-doelpunten terwijl Udinese vijfde eindigde. Het volgende seizoen werd Bierhoff de topscorer van Serie A met 27 doelpunten terwijl Udinese de derde plaats claimde en opnieuw voor Europa kwalificeerde.
Voor Poggi is de betekenis van wat ze bereikten ook verbonden met de kwaliteit van de competitie waarin ze deelnamen.
"Het is veranderd. Het is bijna een andere sport.
"Dat was de competitie waar elke speler ter wereld naartoe wilde komen. Het was een extreem moeilijke competitie, en om deze reden ben ik erg blij en trots dat ik in die jaren heb gespeeld."
Dat maakt de prestaties van Udinese nog opvallender.
Ze klommen niet de ranglijst op in een zwakke Serie A. Ze deden dit terwijl ze concurreerden tegen clubs vol gevestigde internationale spelers en geconfronteerd werden met een niveau van wekelijkse competitie dat Poggi herinnert als uitzonderlijk veeleisend.
En in het centrum van die opkomst stond Zaccheroni.
"Zaccheroni was ongetwijfeld de belangrijkste coach van mijn carrière. Ik had hem twee jaar bij Venezia toen ik nog een jongen was, en daarna drie jaar in Udine.
"Hij leerde me het spel van voetbal in de ware zin van het woord. Zaccheroni was niet alleen een coach, maar een meester in voetbal."
Poggi's bewondering gaat verder dan de persoonlijke invloed die Zaccheroni op hem had.
Hij gelooft dat wat de coach in Udine bereikte eigenlijk moeilijker was dan de Scudetto die hij later met Milan won.
"Ook al won hij daarna de Scudetto met Milan, ik geloof dat de prestatie die hij met Udinese heeft geleverd ongetwijfeld de moeilijkste en belangrijkste van zijn carrière was.
"Bij Udinese behaalde hij buitengewone resultaten."
Zaccheroni's 3-4-3 werd een van de bepalende tactische systemen van die periode, waardoor Udinese een structuur kreeg waarin hun aanvallende spelers agressief konden spelen zonder simpelweg drie geïsoleerde aanvallers te worden. De eerste Europese kwalificatie van de club kwam in 1996-97, terwijl het volgende seizoen de derde plaats in Serie A opleverde.
De evolutie was niet alleen tactisch. Het ging ook om het geven van toestemming aan spelers om te uiten wat hen anders maakte.
Daarom ziet Poggi de drie-man aanval als een product van Zaccheroni's coaching net zo goed als het individuele talent erin.
"We waren met z'n drieën met volledig verschillende kenmerken van elkaar, en de coach gaf ons de kans om naar voren te komen, om onszelf bekend te maken en om al onze kenmerken naar voren te brengen."
De timing was ook belangrijk.
Poggi was in 1994 bij Udinese gekomen op 23-jarige leeftijd en bleef zes jaar, terwijl Bierhoff en Amoroso zich ontwikkelden tot belangrijke aanvallende figuren naast hem. Samen hielpen ze een club van de provincies naar de hogere regionen van een Serie A die Poggi herinnert als de bestemming voor de beste spelers ter wereld.
En het trio was niet alleen effectief op nationaal niveau.
Ze brachten ook die aanvallende identiteit naar Europa, waar de opkomst van Udinese Poggi en zijn teamgenoten de kans gaf om zich te meten met enkele van de grootste clubs en spelers op het continent.
Voor Poggi is de blijvende herinnering echter niet één specifiek doelpunt of resultaat.
Het is de combinatie van drie zeer verschillende aanvallers en een coach die begreep dat hun verschillen een voordeel konden worden.
"Ik had een uitstekende verstandhouding met hen op het veld en een goede relatie buiten het veld, zozeer zelfs dat we elkaar vandaag de dag nog steeds spreken."
Die relatie overleefde lang nadat de doelpunten en Europese nachten waren verdwenen.
Dat deed ook de invloed van Zaccheroni.
Poggi's carrière zou hem naar Roma, Torino en elders brengen, terwijl Bierhoff de Scudetto met Milan won en Amoroso een van Europa's meest gevreesde aanvallende spelers werd.
Maar hun meest kenmerkende collectieve verhaal behoort tot Udinese.
Een provinciale club, drie contrasterende aanvallers en een coach die bereid was te bouwen rond wat ieder kon doen.
In een Serie A die Poggi herinnert als bijna de voetbalhoofdstad van de wereld, overleefden ze niet alleen.
Ze maakten Udinese belangrijk.