Football Presse

Exclusief: Mark Walters - Van Villa Park naar Rangers en Liverpool

·Interview door Jacob Hansen
Delen
Exclusief: Mark Walters - Van Villa Park naar Rangers en Liverpool

Rangers/X.com

Mark Walters groeide op op slechts een korte afstand van het thuisstadion van Aston Villa, een lokale jongen die uiteindelijk een van de meest opwindende vleugelspelers van zijn generatie zou worden.

Voor de Engelse interland, de trofeeën bij Rangers en Liverpool, en de carrière die hem door het land voerde, was hij simpelweg een jonge Villa-supporter die dichtbij zijn helden wilde komen.

Walters herinnerde zich Voetbal Presse, "Ik ging daar met mijn vrienden en sloop het stadion binnen en gelukkig hieven ze de poorten op zodat we niet hoefden te betalen, en keken naar de wedstrijden, als een acht- of negenjarige. Het waren goede tijden."

Zijn weg naar professioneel voetbal kwam via Villa-connecties. Een man die betrokken was bij een zondagsteam vertelde Walters dat als hij met hen trainde, hij hem kon helpen om bij Aston Villa te komen. Er was één belangrijke hindernis: Walters' moeder was diep religieus en stond normaal gesproken niet toe dat haar kinderen op zondag de kerk misten.

"Hij kwam naar het huis van mijn moeder en legde de situatie uit dat ik een goede kans had om professioneel voetballer te worden. Echt, ze wilde het niet echt omdat mijn andere broers niet mochten missen op zondag. Ze stond me toe om op zondag te gaan en de rest is geschiedenis."

Walters had het geluk rolmodellen te hebben die hem lieten zien dat een zwarte jongen uit Birmingham het kon maken als professioneel voetballer. Cyrille Regis was bijzonder belangrijk. Walters was opgegroeid met heel weinig zwarte voetballers om naar op te kijken, en het zien van Regis die met racisme omging terwijl hij bleef presteren, gaf hem een model voor hoe te reageren.

"Toen ik hem dat zag doen, dacht ik, 'Ja, dat zou ik ook kunnen doen.' En toen herinner ik me dat ik hem zag toen ik ongeveer 11, 12 was, als gast van Aston Villa en al die dingen zag die hij doorging, de racistische gezangen en de beledigingen die hij onderging."

"In tegenstelling tot sommige van mijn vrienden die het niet konden verdragen, bloeide hij nog steeds. Hij speelde nog steeds goed. Hij liet het hem helemaal niet beïnvloeden. Dus ik dacht, 'Nou, dat is duidelijk de manier om het te doen. Blijf spelen, geniet van het spel, en scoor zoveel mogelijk doelpunten en wees positief als je kunt.'"

Walters bewonderde ook Laurie Cunningham, hoewel het Regis was die de meer directe invloed had vanwege de manier waarop hij met hem omging als jonge fan.

"Laurie was die flamboyante speler en hij was een briljante speler. Maar zoals ik al zei, hij was niet zo benaderbaar als Cyrille. Cyrille was erg comfortabel in het praten met mij en daardoor had ik meer gemeen met Cyrille."

Bij Villa werd Brian Little een andere belangrijke invloed, terwijl Keith Leonard Walters hielp vormen door het advies dat hij hem gaf als jonge speler. Andy Gray was een andere senior figuur die Walters met genegenheid herinnert.

"Brian Little was een grote, grote invloed op mij. Ik hield van de manier waarop hij voetbal speelde. En toen ik bij de club kwam, was een man genaamd Keith Leonard de jeugdcoach toen hij geblesseerd raakte. Hij was ook een grote invloed, gewoon om wat hij zei, niet de manier waarop hij speelde, maar de informatie die hij me gaf."

Walters' doorbraak kwam bij een club die recentelijk de top van het Europese voetbal had bereikt. Voor een tiener die de sterren van Villa op televisie had gekeken, was het ineens surrealistisch om naast hen te trainen.

"Het was erg ontmoedigend omdat je moet onthouden, twee of drie jaar daarvoor keek ik naar deze jongens op de tv. Ze hadden een voetbalcompetitie of tv-programma, genaamd Star Soccer. Dus het was fantastisch, ik keek naar deze spelers, en een jaar later train ik daadwerkelijk met hen en speel ik in het team."

Een van de mensen die Walters hielp zich te settelen was Gordon Cowans. Walters herinnert zich hem niet alleen als een briljante speler, maar als iemand die bereid was een jonge teamgenoot te beschermen die nog zijn weg aan het vinden was.

"Gordon Cowans was erg benaderbaar. Hij was ook erg vriendelijk tegen mij omdat ik op dat moment niet vaak passeerde. Dus hij kreeg wat kritiek voor het niet passen, dus hij was erg troostend voor mij, en zei: 'Nee, maak je geen zorgen. Luister niet naar hen. Doe gewoon je ding, en pas wanneer je kunt. En doe uiteraard ook je ding, waar je goed in bent, wanneer je kunt.'"

Walters gelooft ook dat de geweldige Villa-zijde van die periode een voorbeeld was van een team dat groter was dan de som van zijn delen. Spelers zoals Gary Shaw, Dennis Mortimer, Tony Morley en Des Bremner vormden een collectief dat op het hoogste niveau kon concurreren.

"Individueel waren ze geweldige spelers, maar samen maakten ze een geweldig team, zonder twijfel. En ze werkten allemaal hard voor elkaar."

"Des Bremner was waarschijnlijk de hardste werker in het team, maar kreeg naar mijn mening niet de erkenning die hij verdiende. Maar Des Bremner was een fantastische speler."

Zijn eigen doorbraak in het eerste team was eenvoudig. Tony Barton gaf hem zijn competitie-debuut tegen Leeds United, maar er was geen groot ceremonieel moment daarna. Walters was 17, woonde ongeveer 500 meter van Villa Park en was naar het stadion gekomen met de verwachting op de bank te zitten.

"Ik liep naar het stadion omdat ik op dat moment niet legaal kon rijden, niet verwachtend te spelen. Ze zeiden dat ik op de bank zat. Eigenlijk maakte ik mijn debuut tegen Leeds United. Ik denk dat we uiteindelijk met 3-1 verloren."

Daarna gingen de senior spelers zoals gebruikelijk uit, maar Walters was te jong om met hen mee te gaan.

"Niemand gaf me een lift naar huis of iets dergelijks, of een lift naar de nachtclubs waar ze naartoe gingen omdat ik pas 17 was. Dus ik moest helemaal terug naar huis lopen. Dus ik had net mijn competitie-debuut gemaakt, of debuut in het algemeen voor Aston Villa, en ik moest 500 meter terug naar mijn huis lopen. Ik denk niet dat dat tegenwoordig zou gebeuren, dat is zeker."

Tegen de tijd dat Walters in 1987 Villa verliet voor Rangers, was de club dramatisch veranderd. Het team dat Europa had veroverd was verdwenen, en Walters voelde dat de club steeds gewoner werd. Zijn onenigheid met voorzitter Doug Ellis over zijn salaris speelde een belangrijke rol in zijn beslissing om te vertrekken.

"Ik was daar sinds ik 10 jaar oud was, en ik denk dat ik geen salarisverlaging verdiende, maar als iets, een verhoging."

Zijn keuze kwam uiteindelijk grotendeels neer op Rangers en Everton, waarbij het vooruitzicht van Europees voetbal Rangers de voorsprong gaf.

"De reden waarom ik uiteindelijk naar Glasgow Rangers ging, was omdat de Engelse teams helaas van Europa waren uitgesloten. En in het begin van mijn carrière bij Aston Villa was het Europese toneel absoluut fantastisch. Ik genoot echt van het spelen in Europa."

Zodra hij Ibrox daadwerkelijk bezocht, werd de beslissing veel gemakkelijker.

"Toen ik met Glasgow Rangers sprak, was er geen andere keuze omdat het zo'n enorme club is, een fantastische club. Ik herinner me dat ik door de marmeren hallen liep die ze hebben en de trap opging en besefte, 'Wauw, wat een club is dit.'"

Rangers gaf Walters de omgeving die hij wilde. Hij was omringd door spelers van internationale en wereldklasse, en hij gelooft dat die standaard zijn eigen spel naar een hoger niveau heeft getild.

"We hadden een aantal wereldklasse spelers, zoals je zegt. Richard Gough, Terry Butcher. De doelman was wereldklasse naar mijn mening, Chris Woods. Trevor Steven kwam daar, en er waren enkele wereldklasse spelers daar. En het zou me altijd helpen een betere speler te worden."

De verhuizing stelde Walters ook bloot aan een van de ergste vormen van racisme in zijn carrière. Zijn debuut in Celtic Park was bijzonder moeilijk, en de beledigingen gingen door gedurende zijn tijd in Schotland. Walters zegt dat hij het op dat moment verwerkte door veel van wat er gebeurde te onderdrukken.

"Als ik echt eerlijk ben tegen mezelf, denk ik dat ik het onderdrukt heb."

"Toen ik deze documentaire maakte, kwamen al die dingen terug en er zijn bepaalde dingen die gebeurden in bepaalde wedstrijden die 30 jaar later, ik me nog steeds herinner. En ik herinner me dat ik tegen mezelf zei, 'Als het me niet stoorde, zou ik het niet herinneren.' Dus het moet me gestoord hebben."

Ondanks dat, werd Rangers een van de geweldige periodes van zijn carrière. Walters won drie landstitels en twee League Cups, en herinnert zich de kameraadschap van het team net zo goed als de medailles.

"We wonnen alles wat mogelijk was behalve de Europese Cup. Geweldige tijden en geweldige wedstrijden, en het was een magische tijd om bij Glasgow Rangers te zijn, niet alleen buiten de club, maar binnen de club."

"Wanneer er iets gebeurde, enige schermutselingen, waren we er allemaal om de andere speler te steunen. Dus het waren geweldige tijden."

Walters koestert vooral de Old Firm-wedstrijden en herinnert zich de sfeer in Ibrox als iets dat hij nergens anders heeft ervaren.

"De wedstrijden waren speciaal, een speciale entiteit helemaal. Wanneer je de meerderheid van de fans aan je zijde hebt, zijn je eerste 20 minuten erg hectisch. Maar zodra de wedstrijd tot rust komt en je een beetje voetbal kunt spelen en mensen een beetje moe worden, is dat wanneer het goede voetbal, zelfs in die wedstrijden, kan worden gespeeld."

Onder zijn Rangers-teamgenoten maakte Davie Cooper een bijzonder sterke indruk. Walters bewonderde zijn buitengewone techniek en het werk dat nodig was om deze te behouden.

"Zoveel als hij een geweldige techniek had, was hij waarschijnlijk de eerste in de training en de laatste die vertrok. Dus dat deed me beseffen dat het niet alleen een natuurlijk talent was dat hij had, maar dat hij ook hard moest werken aan zijn talent."

Walters rangschikt Cooper onder de beste spelers met wie hij heeft gespeeld, hoewel John Barnes bovenaan zijn persoonlijke lijst staat.

"De beste speler met wie ik denk dat ik heb gespeeld is John Barnes. Ik vond hem een fantastische speler. Gordon Cowans staat daar ook bij, maar Davie staat zonder twijfel in de top vijf."

In 1991 volgde Walters Graeme Souness naar Liverpool. Het was weer een enorme club en een andere kans om zijn carrière verder te duwen, vooral met Engeland in zijn vizier.

"Het was eigenlijk vanwege de aantrekkingskracht van Graeme Souness dat ik ging. Ik was daar drieënhalf seizoen. We hadden problemen met Europese competitie en allerlei dingen en het was gewoon het juiste moment om te vertrekken naar mijn mening."

Bij Liverpool ontwikkelden de dingen zich echter nooit zoals Walters had gehoopt. Hij arriveerde in een periode van significante verandering, met Souness die de selectie hervormde en een nieuwe generatie spelers die opkwam.

"Het team bevond zich in een overgangsperiode. Het team dat het jaar ervoor de competitie had gewonnen, letterlijk bracht Graeme dat team omhoog, dus er kwamen veel nieuwe spelers binnen, zoals Robbie Fowler, Steve McManaman, en hij kocht ook enkele andere spelers."

"Naar mijn mening is dat de reden waarom we niet meteen goed presteerden. Het kostte wat tijd. Helaas krijg je in het voetbal geen tijd."

Walters gelooft dat Liverpool te veel, te snel veranderde, op een moment dat de Premier League zelf aan het transformeren was.

"Ik geloof oprecht dat het gewoon te veel veranderingen te snel waren. Ik geloof echt dat als het een geleidelijk proces was geweest, want ik geloof altijd dat als je de selectie versterkt wanneer deze sterk is, in plaats van wanneer je probeert en trial and error, het moeilijk is."

Hij gelooft nog steeds dat Liverpool genoeg individueel talent had om een veel succesvollere ploeg te worden. De groep die Barnes, Fowler, McManaman en Jamie Redknapp omvatte, had de kwaliteiten, maar ontwikkelde zich nooit helemaal tot het team dat Walters had verwacht.

"Ze hadden dat moeten doen. Ze hadden dat moeten doen omdat, zoals je zegt, dit waren goede spelers, zeer goede spelers. Potentieel gemakkelijk goed genoeg om de competitie te winnen."

Walters verliet uiteindelijk Liverpool zonder te bereiken wat hij had gehoopt toen hij daarheen verhuisde. Hij won de FA Cup en League Cup, maar zijn vergelijking met Rangers bleef onvermijdelijk.

"Achteraf gezien, ja, je hebt een goed punt. Uiteraard won ik alleen een League Cup en de FA Cup bij Liverpool, wat echt standaard zou moeten zijn bij een club als Liverpool. De overwinning bij Liverpool is de competitie. Daarop word je beoordeeld, door het winnen van de Premier League."

Terugkijkend vraagt hij zich nog steeds af of het verlaten van Rangers de juiste zet was vanuit een puur voetbalperspectief.

"Ja, als het gaat om het winnen van dingen, zeker. Want wanneer je naar Liverpool gaat, tenzij je de competitie wint, word je niet beschouwd als dat je iets hebt gedaan. En dat was een grote teleurstelling voor mij."

Walters' carrière leidde hem uiteindelijk door Southampton, Swindon Town en Bristol Rovers, waar de druk om voor trofeeën en Europese competitie te spelen verdween. Hij vond een ander soort voldoening in het simpelweg weer genieten van voetbal.

"Er was geen druk om medailles te winnen, om in Europa te zijn en dergelijke. Het ging gewoon om plezier, en het was een zeer therapeutische tijd in mijn leven."

Van een Villa-jongen die het Villa Park binnensloop tot een Rangers-kampioen, Liverpool-speler en Engelse international, werd Walters' carrière gevormd door drie heel verschillende voetbalwerelden. Bij elke club blijven de herinneringen echter geworteld in de mensen om hem heen, het voetbal dat hij speelde en de kansen die hij had om zichzelf te testen.

En voor al de trofeeën en grote clubs, is het misschien tekenend dat wanneer Walters terugkijkt, hij nog steeds klinkt als de lokale jongen die gewoon wilde spelen.

"Ik heb echt genoten van het spelen zolang ik kon, wat ik deed tot die 38, geloof ik. Dus ja, ik had een geweldig einde van mijn carrière in mijn gedachten in ieder geval."

Het boek van Mark Walters "Wingin' It: The Mark Walters Story" is van Pitch Publishing - wat is hier beschikbaar.

Pitch Publishing
Pitch Publishing