Geoff Twentyman speelde meer dan 400 professionele wedstrijden, maar één coach veranderde de manier waarop hij voetbal begreep meer dan wie dan ook.
Gerry Francis deed het zonder laptops, video-analyse of de technologie die nu het professionele spel omringt.
Voor Twentyman was Francis in feite een voetbalanalist voordat voetbalanalisten bestonden.
"Ik denk dat wat er met Gerry gebeurde, ik bedoel, hij was de eerste voetbalcoach die me leerde hoe ik voetbal moest spelen," vertelde Twentyman. Football Presse.
"Ik bedoel, dat klinkt als een bizarre uitspraak, want ik heb onder veel managers en coaches gespeeld. Maar hij kon--hij was als een voetbalanalist zoals ze die tegenwoordig hebben, voordat analisten een ding waren."
Francis was een onderscheiden Engeland-international en aanvoerder, maar Twentymans bewondering is minder geworteld in wat hij als speler bereikte dan in wat hij anderen kon leren.
"Hij nam de wedstrijd niet op en analyseerde het niet op een computer of laptop. Hij deed het gewoon allemaal in zijn hoofd," legde Twentyman uit.
"En zijn aandacht voor detail en zijn vermogen om aspecten van een wedstrijd voor ons allemaal te onthouden was soms beangstigend, maar zijn vermogen om ons allemaal als individuele spelers te verbeteren, en daardoor het collectief te verbeteren, was echt behoorlijk verbazingwekkend."
Het ging niet alleen om het vertellen aan spelers wat ze verkeerd hadden gedaan.
Francis kon precies uitleggen waarom er iets fout was gegaan en, cruciaal, wat de speler de volgende keer anders moest doen.
Twentyman herinnert zich een specifieke derby in Bristol.
Bristol Rovers speelde 3-3 gelijk tegen Bristol City bij Ashton Gate en Twentyman voelde dat hij goed had gespeeld. Op de volgende maandag complimenteerde Francis hem -- voordat hij onmiddellijk een fout identificeerde.
"Hij zei: 'Je speelde goed zaterdag, goed gedaan.' Ik zei: 'Oh, bedankt, Gerry.' Hij zei: 'Maar je werd gepasseerd bij het derde doelpunt, nietwaar?'"
Twentyman kon aanvankelijk niet zien wat Francis bedoelde.
"Hij zei: 'Je lichaamshouding was zo gesloten dat toen de bal van de linksback kwam, Joe Jordan van je schouder was weggelopen en je niet wist waar hij was. Hij kopte de bal over en David Moyes scoorde.'"
Francis liet het daar niet bij.
"Dus ik zei: 'Ja, ja, ik zie nu wat je bedoelt.' Wat Gerry briljant deed, was dat hij kon uitzoeken waarom een doelpunt werd geïncasseerd, maar hij kon je ook vertellen hoe je het de volgende keer moest stoppen."
Die les werd een onderdeel van Twentymans voetbalopleiding.
"Wat je moet doen, je lichaamshouding moet zo zijn dat je kunt zien waar de bal vandaan komt en je kunt zien wie je aan het dekken bent," herinnerde hij zich dat Francis hem vertelde.
"Want als hij twee stappen terugzet om een aanloop te nemen, zet jij ook twee stappen terug om dat te neutraliseren."
Francis nam de analyse vervolgens een stap verder.
"Er waren drie punten waarop dat doelpunt had kunnen worden gestopt," zei Twentyman.
"Wanneer de bal wordt voorgegeven aan de brede man, waarom drukten we er niet op om het te stoppen? We hebben je lichaamshouding besproken, dus dat is een ander punt waarop het had kunnen worden gestopt. En het derde punt, David Moyes liep ongehinderd in om te scoren. Iemand had hem moeten dekken."
De les bleef bij Twentyman voor de rest van zijn carrière.
"Er waren drie punten waarop dat doelpunt had kunnen worden gestopt," zei hij.
"Tachtig procent van de doelpunten -- en ik kijk nu voetbal, en meestal zie ik het -- er zijn punten, minstens drie punten waarop het had kunnen worden gestopt."
Er zijn uitzonderingen, accepteert Twentyman.
"Soms is er een absoluut wereldklasse doelpunt dat je niet kunt stoppen, dat geef ik toe. Maar 80%."
Die manier van het spel zien blijft vandaag de dag bij hem.
"Ik ben nu zoals--het is als een forensisch onderzoek wanneer ik een doelpunt zie scoren, omdat hij me leerde dat 80% van de doelpunten, er drie fasen van dat doelpunt zijn waarop het had kunnen worden gestopt."
Francis was even effectief in het beter maken van individuele spelers.
Twentyman herinnert zich dat hij met elk deel van het team werkte, van verdedigers tot middenvelders en vleugelspelers, terwijl hij ook het vermogen had om precies te demonstreren wat hij wilde.
Hij herinnert zich Ian Holloway die moeite had om een vrije trap goed uit te voeren tijdens de training.
"Gerry zou gewoon zeggen: 'Uit de weg.' Hij trok zijn bovenbeen, een beetje rekken, een beetje dit," lachte Twentyman.
"Hij had een trainingspak aan, gewatteerd, niet eens noppen in zijn schoenen. Hij zette de bal neer op een verschrikkelijk speeloppervlak, echt, op ons trainingsveld, en hij tikte het gewoon en hij zette het precies op het hoofd van de aanvaller."
De reactie was onvermijdelijk.
"Iedereen zou zeggen: 'Oh wauw, eerlijk genoeg.'"
Francis' coachingsvaardigheden strekten zich ook uit tot doelmannen.
Nigel Martyn kwam op proef bij Bristol Rovers van een amateurclub in Cornwall nadat hij had gewerkt met het bezorgen van banken voor een lokaal meubelbedrijf.
Twentyman herinnert zich dat Martyn £100 per week verdiende toen hij tekende, vergeleken met zijn eigen basisloon van £275 als een van de senior spelers van Rovers.
"En Gerry zei: 'Wil je voetballer worden?' En Nigel zei: 'Ja, dat wil ik echt.' Dus zei Gerry: 'Oké, ik geef je £100 per week.'"
Martyn aarzelde niet.
"Nigel zei: 'Waar is het contract? Ik teken het nu.'"
Twee jaar later werd Martyn de eerste doelman van £1 miljoen toen hij naar Crystal Palace verhuisde.
Francis, zegt Twentyman, had hem gecoacht met dezelfde obsessieve aandacht voor detail.
"Hij kon doelmannen coachen," zei hij.
Een incident op het trainingsveld toonde aan hoe compromisloos Francis kon zijn over de details.
Martyn kwam terug van zijn Engelse plicht en nam een positie in op een andere plek dan Francis verwachtte tijdens een oefening voor het verdedigen van een hoekschop.
"Iemand geeft de bal voor, Gerry stopt het. 'Whoa, whoa, whoa!'"
Francis wilde weten waarom Martyn niet centraal gepositioneerd was.
"Nigel zei: 'Omdat Engeland, ze zeiden dat ik daar moest zijn.' Gerry's zoals--hij zegt dat Engeland, hij zei: 'Wie is de coach van Engeland?'"
De uitwisseling eindigde met Martyn die zich terugtrok naar het midden van zijn doel.
"Zoals, Nigel trok zich snel terug naar het midden van zijn doel."
Voor Twentyman legt die obsessieve aandacht voor de fundamenten uit waarom Francis relevant bleef, zelfs terwijl het voetbal evolueerde.
"Hij was gewoon een geweldige voetbalcoach die een rechtsback een betere back maakte, een linkervleugelspeler een betere linkervleugelspeler, een middenvelder, maar we waren allemaal verbeterd."
Ze besteedden uren aan het werken aan die details.
"Het is interessant, Jacob, omdat het spel is geëvolueerd en het spel in de loop der decennia is veranderd, maar er zijn bepaalde aspecten van het spel die niet zullen veranderen."
Verdedigen is er een van.
"Als je een speler dekt, moet je hem aan de juiste kant dekken. De kleine trucs van het vak die Gerry me leerde, zullen echt voor altijd blijven bestaan."
Dat, gelooft Twentyman, was Francis' grootste kracht.
Het verklaart ook waarom hij kon blijven bijdragen aan het elitevoetbal lang nadat zijn periode als manager eindigde, later werkte hij samen met Tony Pulis als defensieve coach.
"Daarom kon Gerry coachen in het moderne spel met Tony Pulis, omdat de basisprincipes van wat hij ons leerde en gaf sensationeel waren."
Francis verliet uiteindelijk het management in 2001, maar Twentyman beschouwt zijn carrière niet als een mislukking omdat hij geen nummer één manager bleef.
Inderdaad, hij gelooft dat zijn coachingsintelligentie groter was dan zijn managementrecord doet vermoeden.
"Hij was geweldig, geweldig voetbal, geweldig voetbalbrein," zei Twentyman.
"Hij leerde van Terry Venables en Dave Sexton, en toen kon hij het doorgeven."
Francis' tijd bij Tottenham Hotspur verliep niet zoals beide mannen hadden gehoopt, maar Twentyman vermoedt dat het probleem deels cultureel was.
"Ik weet niet zeker of zijn speelstijl de Tottenham-manier was. Ze spelen met een beetje flair, nietwaar?"
Francis' voetbal was gebouwd op defensieve zekerheid.
"Het meest fundamentele aspect met Gerry was de verdediging," zei Twentyman.
"Als we niet incasseerden, hadden we elke kans om te winnen."
Bij Bristol Rovers werkte de formule echter.
"We besteedden uren op het trainingsveld om het te doen."
Rovers verbeterden seizoen na seizoen en wonnen in 1989-90 de titel in de derde divisie.
Francis verhuisde toen naar Queens Park Rangers, waar hij onmiddellijk aantoonde dat zijn coachingsprincipes naar een hoger niveau konden worden vertaald.
"Voor twee seizoenen was Queens Park Rangers het beste team in Londen," zei Twentyman. "Dus ze eindigden hoger dan Arsenal, Tottenham, West Ham, en Gerry is daar heel trots op, terecht."
Terugkijkend heeft Twentyman één spijt.
"Ik zei in het boek, ik wou dat ik eerder in mijn carrière voor hem had gespeeld," zei hij.
Zijn eigen piek kwam tussen de 28 en 31, toen ervaring en fysieke rijpheid samenkwamen.
"Had ik Gerry iets eerder ontmoet, wie weet? Maar het was geweldig om onder hem te spelen."
Voor Twentyman is dat de blijvende erfenis van Francis: niet de managementaanstellingen of de jaren weg van de dug-out, maar het vermogen om voetballers het spel te laten begrijpen.
"Hij was ongelooflijk, vooruitstrevend."
En misschien is dat waarom Twentyman nog steeds voetbal kijkt door de ogen van Francis.
Een doelpunt is zelden gewoon een doelpunt.
Het is een reeks beslissingen, positioneringsfouten en gemiste kansen -- en, ergens voordat de bal het net bereikt, is er meestal iets dat anders had kunnen worden gedaan.
Geoff Twentyman is auteur van "Top Man: The Geoff Twentyman Story" van Pitch Publishing - dat is hier beschikbaar.
