Zijn start is spectaculair geweest: zeven doelpunten in zijn eerste zes competitiewedstrijden, inclusief een hattrick en een assist tegen Galatasaray.
Davide Petrucci kent het gevoel.
De voormalige middenvelder van Manchester United bracht drie seizoenen door bij Çaykur Rizespor nadat hij CFR Cluj had verlaten, en arriveerde in Turkije in 2016 en werd meteen een vaste waarde. Hij speelde 37 wedstrijden in alle competities in zijn eerste seizoen, inclusief 30 basisplaatsen in de Süper Lig, voordat hij degradatie meemaakte en vervolgens Rizespor hielp terugkeren naar de hoogste divisie.
Het was genoeg tijd om te begrijpen waarom Turks voetbal zo'n indruk achterlaat op spelers die het ervaren.
"In Turkije had ik een geweldige tijd," vertelt hij Football Presse. "Ik genoot echt van voetbal daar omdat het een groot land is waar mensen van voetbal houden. Ze hebben geweldige stadions en gekke supporters. De fans zijn echt gepassioneerd over hun voetbal en hun clubs.
"Wanneer je in die stadions speelt met die sfeer, is het iets dat je voor altijd bijblijft. Soms voel je het stadion springen. Het hele stadion springt en het voelt alsof het beweegt. Spelen in grote stadions, tegen grote clubs, met 60.000 mensen -- het was ongelooflijk."
Petrucci had al de eisen van het Engelse voetbal ervaren bij Manchester United en speelde in Roemenië voordat hij in Rize aankwam, maar Turkije bood iets anders. De supporters creëerden niet alleen lawaai rond de wedstrijd; hun aanwezigheid werd een deel van het spel zelf.
"Het laat je voelen als een voetballer. Dat is wat ik er leuk aan vond. Wanneer je daarheen gaat en je speelt in die stadions, met die sfeer, voel je echt de passie. Ik ben blij dat ik het heb ervaren."
Rizespor was niet een van de reuzen van Turkije, maar Petrucci vond zichzelf toch terug in wedstrijden tegen de grootste clubs van het land en in omgevingen die bezoekende teams konden overweldigen. Zijn eerste seizoen omvatte competitiewedstrijden tegen Galatasaray, Fenerbahçe en Beşiktaş, terwijl de supporters van de club hem een introductie gaven in de intensiteit die ver voorbij Istanbul bestaat.
En er was een andere kant aan zijn Turkse ervaring: leren wat er gebeurt wanneer het voetbal niet volgens plan verloopt.
Rizespor degradeerde aan het einde van Petrucci's eerste seizoen, maar de middenvelder bleef terwijl de club naar de tweede divisie ging. Ze keerden terug naar de Süper Lig, en Petrucci speelde weer tegen de grootste clubs van het land. Tegen de tijd dat hij vertrok, was Turkije een van de bepalende ervaringen van zijn carrière geworden.
"Toen ik daar was, hadden niet veel spelers in Turkije gespeeld, maar nadat sommige van ons daarheen gingen, begonnen mensen het meer te volgen. Nu gaan er elk jaar meer spelers. Ik denk dat Italiaans voetbal daar ook wordt gevolgd omdat er zoveel goede spelers en coaches zijn."
Die evolutie maakt Salah's beslissing om naar Trabzonspor te verhuizen bijzonder interessant. Hij komt niet als een speler die op zoek is naar een route naar het Europese voetbal. Hij arriveert na jaren bij Liverpool, waar hij de Premier League en de Champions League heeft gewonnen en zichzelf heeft gevestigd als een van de grootste sterren van het spel.
Toch gaat de aantrekkingskracht van Turks voetbal niet noodzakelijkerwijs over wat een speler professioneel moet bereiken. Het is wat de ervaring hem teruggeeft.
"Wanneer je daar speelt, is de sfeer geweldig. De stadions, de fans, de clubs -- er zijn grote clubs en ongelooflijke steun. Als een speler de kans heeft om het te ervaren, zou ik hem aanraden het te proberen."
Petrucci gelooft dat de aantrekkingskracht onmogelijk volledig te begrijpen is totdat je zelf op het veld staat.
"Je voelt soms het stadion springen. Het hele stadion beweegt. Wanneer je voor 60.000 mensen speelt zoals dat, laat het je voelen als een voetballer."
Dat is misschien waarom zijn herinneringen aan Turkije zo levendig blijven ondanks de wendingen van zijn carrière. Hij speelde in Engeland, Roemenië, Turkije, Israël en Italië, maar zijn tijd in Rize gaf hem iets dat statistieken niet kunnen vastleggen.
Het stadion was levendig.
"De fans zijn echt gek op voetbal en op de clubs. Dus wanneer je daarheen gaat en je speelt in deze stadions met deze sfeer, is het iets dat je voor altijd bijblijft."
Salah ontdekt het nu zelf. Zijn vroege maanden bij Trabzonspor hebben al de soort gelegenheid omvat die Petrucci zich herinnert: een vol stadion, een grote tegenstander en een prestatie die de speler in het middelpunt van de aandacht van een hele voetbalstad plaatst.
Voor Petrucci is dat wat Turks voetbal bijzonder goed doet.
"Ik zou iedereen aanraden te gaan, want wanneer je daar speelt, is de sfeer geweldig. De stadions, de fans, de clubs, de grote clubs -- het is iets dat een speler zou moeten ervaren."
En na drie jaar het te leven in plaats van het simpelweg te bezoeken, weet Petrucci precies waarom.
"Het laat je voelen als een voetballer."