Nou, ik denk dat het erom gaat -- het hangt ervan af wie je gelooft, of het Ridsdale of O'Leary is of de combinatie van de twee," zegt Tomlinson Voetbal Presse. "Ik denk dat ze in hun eigen publiciteit geloven. Ze geven elkaar de schuld.
Ik denk dat, zoals ik het begrijp, O'Leary de signalen niet zag. Dus er was deze bijeenkomst waar hij nog steeds sprak over het doen van de dingen van tevoren, en ze zeiden tegen Ridsdale: 'Is hij zich niet bewust van wat er gaande is?' Ik heb het hem verteld. Nou, je hebt het hem misschien verteld. Hij is niet geregistreerd. Heb je dat?
Dus ik denk dat het ging om -- één, hij werd een beetje te groot voor zijn schoenen. Twee, ik denk dat hij te lang met de naïeve jonge manager houding doorging. Drie, hij verloor de kleedkamer. Ik denk niet dat mensen daarover zouden discussiëren. Hij zegt dat hij dat deed. Hij zei dat hij veel dingen door had laten gaan en dat Woodgate en Bowyer slecht werden behandeld.
Een combinatie van al die dingen. En toen de val aan het einde van het seizoen deed het voor hem.
Tomlinson gelooft echter niet dat O'Leary's vertrek plotseling alles beter maakte. Sterker nog, de daaropvolgende achteruitgang van de club toonde aan hoe moeilijk het was om te vervangen wat Leeds United had opgebouwd.
Maar we profiteerden er niet echt van dat hij ging, toch? Ik bedoel, dat hadden we moeten doen.
Dus je kreeg Terry Venables, die ik een geweldige aanstelling vond. Ik vond '96 geweldig, maar hij was waarschijnlijk drie of vier jaar te laat.
Van de klif, alles stortte in elkaar vanaf daar. Dus je moet voorzichtig zijn met wat je wenst. Het gras is altijd groener. Niet altijd."
Voor al de problemen die uiteindelijk opdoken, is Tomlinson stellig dat O'Leary's team een aantal buitengewone voetbal en onvergetelijke avonden heeft geleverd.
Hij gaf opnieuw een aantal geweldige avonden. Champions League, geweldige avonden. Absoluut klassieke Leeds.
Klassiek seizoen, wat ze in Europa deden, compleet de continent veroverd, schokte hen. Absoluut fantastisch.
Alan Smith, perfect voorbeeld. Lee Bowyer, perfect voorbeeld. De hele weg. Geweldig team. Geweldig team. En je moet de manager daar krediet voor geven."
Tomlinson's beoordeling van O'Leary's val is daarom ingewikkelder dan simpelweg de manager de schuld te geven. Hij gelooft dat de omgeving rond een succesvol voetbalteam net zo belangrijk kan zijn als de man aan het roer.
Welke managementcarrière? Bedoel je Villa? Vaarwel.
Maar je krijgt dit, het gaat nooit alleen om de manager. Het gaat om de manager, de spelers, de club, de sfeer, de tijd waarin je je bevindt. Het is de combinatie van alles.
Je moet voorzichtig zijn dat je niet in je eigen publiciteit gelooft. Hij geloofde dat het allemaal om hem draaide, net zoals in de tijd van Don Revie.
Het bestuur geloofde dat het allemaal om hen draaide in plaats van om Don. Het waren de omstandigheden, de hele set dingen eromheen die het verschil maken."
En onder de spelers die dat Leeds-team zo speciaal maakten was Harry Kewell, een voetballer die Tomlinson beschouwt als een uitzonderlijk talent ondanks zijn gecompliceerde relatie met de supporters aan het einde van zijn Leeds-carrière.
Laten we het niet over Harry Kewell hebben.
Hij kwam uit Australië, weet je, hij kwam niet door de jeugdopleiding. En je ziet in retrospectief, hij was een echt goede speler en hij deed een aantal geweldige dingen, maar je had altijd het gevoel dat het om hem draaide in plaats van om het team.
Hij droeg bij, maakte een enorme impact."
Hij was een echte ster. Je houdt van die kwaliteit die naar voren komt."
Tomlinson heeft nog steeds enorme bewondering voor wat Kewell op een voetbalveld kon doen.
De tijd dat hij daar was, fantastische speler. Ik herinner me een geweldige, geweldige talent. Sommige van de doelpunten die hij scoorde, sommige van de dingen die hij deed, een zeldzaam talent."
Maar de manier waarop de relatie tussen Kewell en Leeds uiteindelijk verslechterde blijft een onderdeel van Tomlinson's beoordeling van die periode.
Kijk wat de menigte daar omheen veranderde. Zeker, weet je, wat hij aan het einde deed, weet je, dat deden ze allemaal, toch? Maar wat hij aan het einde deed toen hij vertrok naar Liverpool, we kregen daar een schijntje uit.
Dat is geld. Dat is geld. En het is zoals, weet je, wanneer je weet dat ze voor zichzelf en het geld spelen, dat vindt Leeds niet leuk, toch?"
Viduka wordt anders bekeken. Wanneer Tomlinson wordt gevraagd welke spelers van dat geweldige Leeds-team hij in het team van vandaag zou plaatsen, is de Australische aanvaller een van de eerste namen die hij noemt.
Viduka. Viduka."
Dan weigert hij onmiddellijk zijn keuze tot een enkele speler te reduceren.
Viduka, en Smith. Ik kan verschillende spelers niet onderscheiden. Fantastische spelers. Absoluut fantastisch. Ze maken, ze maken het hele verschil.
Ik hou echter wel van David Batty.
Maar persoonlijk zou ik voor Viduka en Smith gaan."
Die kwaliteit is wat Tomlinson gelooft dat het O'Leary-team in staat maakte om op het grootste podium te concurreren.
Het probleem was dat de club de combinatie van spelers, persoonlijkheden en omstandigheden die het had gecreëerd niet kon behouden.
Tomlinson keert herhaaldelijk terug naar dat idee wanneer hij uitlegt waarom het tijdperk uiteindelijk instortte.
Het gaat nooit alleen om de manager. Het gaat om de manager, de spelers, de club, de sfeer, de tijd waarin je je bevindt. Het is de combinatie van alles."
Hij ziet hetzelfde principe in andere grote Leeds-teams, waaronder de Revie- en Bielsa-teams.
Ga terug naar Bielsa, het zou niet hetzelfde zijn geweest als je Angus Kinnear niet had gehad, als je Andrea Radrizani niet had gehad, ze wilden binnenkomen, als je de spelers niet had gehad die het verschil maakten, als je de club erachter niet had gehad, het zou niet zijn geweest wat het had kunnen zijn.
Je moet voorzichtig zijn dat je niet in je eigen publiciteit gelooft."
Het boek van Dave Tomlinson "Rise and Fall: Andrea Radrizzani's Leeds United" is van Pitch Publishing - wat is hier beschikbaar.
