De architect moest zijn visie aanpassen aan een strak beperkt terrein -- en zelfs hij vroeg zich soms af of het project zou slagen.
Dat was een van de meest onthullende details die Chris Beesley ontdekte toen hij naar Manhattan reisde om te spreken met de Amerikaanse architect achter Hill Dickinson Stadium.
"Ik was in zijn kantoor in het hart van Manhattan op Third Avenue, en hij had een model van het stadion," herinnerde Beesley zich tegenover Football Presse. "En hij gaf toe, hij zei dat hij vaak midden in de nacht wakker werd met de gedachte dat het terrein niet groot genoeg zou zijn omdat het behoorlijk krap is, de voetafdruk van het stadion.
"Hij belde zijn mensen en zijn team en zei: 'Ga het gewoon nog een keer meten,' of hij ging naar Google Maps of Google Earth."
Voor Beesley was de bekentenis opvallend. Supporters zien het voltooide stadion dat boven de waterkant van Liverpool oprijst, maar de persoon die verantwoordelijk was voor het ontwerp had slapeloze nachten doorgebracht met de zorg of het fysiek zou passen.
"Gewoon leren dat de architect niet overtuigd was dat het daadwerkelijk op het terrein zou passen -- dat was de grote voor mij."
De bezorgdheid was geen abstract architecturaal probleem. De oriëntatie, voetafdruk en beschikbare ruimte van het stadion moesten allemaal samen worden overwogen. De meeste voetbalvelden zijn van noord naar zuid georiënteerd, deels om de impact van de zon op spelers, vooral doelmannen, te beperken.
Meis had overwogen of de beperkingen van het terrein hem zouden dwingen het stadion anders te oriënteren.
"Op een gegeven moment dacht hij dat hij misschien west-oost moest gaan gewoon vanwege de beperkingen van het terrein," legde Beesley uit. "Maar hij was oké."
Het was een blik op de praktische uitdagingen achter een project dat, vanuit de tribunes, bedrieglijk eenvoudig kan lijken.
Waarom Everton niet simpelweg een groter stadion kon bouwen
De vraag naar capaciteit was een ander belangrijk probleem dat Beesley onderzocht met mensen die bij het project betrokken waren.
Everton's nieuwe thuis biedt plaats aan 52.769 toeschouwers, en de club trok tijdens het eerste seizoen daar de grootste reguliere publieken in zijn geschiedenis aan. Toch vroegen sommige supporters zich af waarom het stadion niet was gebouwd om 60.000 of meer te herbergen, vooral wanneer rivaliserende Premier League-clubs naar die niveaus zijn uitgebreid.
Meis bood een verklaring gebaseerd op de economie van stadionconstructie.
"Hij heeft altijd betoogd dat hij denkt dat er daadwerkelijk waarde is in het hebben van schaarste aan tickets," zei Beesley. "En hij heeft erop gewezen dat als architect, de laatste 5.000 stoelen de duurste zijn om te bouwen."
Maar Beesley sprak ook met Richard Kenyon, de clubexecutive, die een ander cruciaal stuk van de puzzel aanbood.
"Richard Kenyon bij de club vertelde me in feite, hij zei, je kon geen 60.000 op dat terrein bouwen."
De keuze, zoals Beesley het begreep, kwam neer op concurrerende prioriteiten: een groter stadion ergens anders, of een stadion op de gewenste locatie.
"Het was ofwel voor het grotere stadion gaan en die locatie opofferen, of je gaat voor de locatie. Dus dat is de afweging, in wezen."
Het helpt uitleggen waarom het capaciteitsdebat niet kan worden gescheiden van de beslissing om op de waterkant van Liverpool te bouwen. Een groter terrein had mogelijk meer supporters kunnen herbergen, maar het project zou een van zijn bepalende kenmerken hebben verloren: de positie binnen de stad.
Voor Everton, wiens identiteit nauw verbonden is met het noorden van Liverpool, was dat geen kleine overweging.
Een stadion gevormd door te luisteren naar supporters
De locatie was om een andere reden belangrijk. Everton had tientallen jaren gezocht naar een vervanging voor Goodison Park, waarbij eerdere voorstellen niet tot uitvoering kwamen. Het vooruitzicht om buiten de stadsgrenzen te verhuizen had zich als bijzonder controversieel bewezen.
Beesley herinnerde zich hoe de club ooit een verhuizing naar Kirkby had verkend in samenwerking met Tesco, een plan dat Everton buiten Liverpool zou hebben gebracht.
"Voor Everton om buiten de stadsgrenzen te verhuizen, zou het een echte soort eigen doelpunt in de public relations zijn geweest," zei hij.
De uiteindelijke verhuizing naar de waterkant bood een heel ander resultaat. En, volgens Beesley, hielp het proces van het raadplegen van supporters de overgang succesvoller te maken.
"Elke stap van de weg raadpleegde de club de supporters. Wat willen jullie?"
Meis zelf ging rechtstreeks in gesprek met fans online, nodigde feedback uit over ideeën en luisterde naar wat ze wilden van hun nieuwe thuis.
"Dan Meis, de architect, zou in staat zijn om gesprekken te voeren met de supporters. Dat was een van de positieve dingen eraan. Hij ging op Twitter, dat nu X is, en hij zou gewoon ideeën aan de supporters voorleggen en zij zouden hem laten weten wat ze wilden."
Beesley gelooft dat dit hielp om een stadion te creëren dat aan veel van de verwachtingen van de mensen die het zouden gebruiken voldeed.
"Alles kwam samen om daadwerkelijk een echt voorbeeld te zijn van hoe je een nieuw stadion zo goed mogelijk kunt bouwen, qua locatie en de manier waarop het stadion werd gebouwd."
Hij erkent dat het emotioneel moeilijk was om Goodison Park na 133 jaar te verlaten. Maar de locatie, het ontwerp en het raadplegingsproces van het nieuwe stadion hielpen de breuk met het verleden te verzachten.
Het financiële argument voor Everton's nieuwe thuis
De betekenis van het stadion reikt verder dan de architectuur. Beesley besprak ook de potentiële economische impact met Kieran Maguire, de academische van de Universiteit van Liverpool die bekend staat om zijn werk op het gebied van voetbalfinanciering.
Beesley zei dat financiële experts hadden voorspeld dat het nieuwe terrein jaarlijks €60 miljoen extra aan inkomsten zou kunnen genereren. Hoewel hij voorzichtig was om geen expertise te claimen in elk detail van de financiële regelgeving, benadrukte hij Maguire's mening dat de veranderende regels clubs met grote supportersbases ten goede zouden kunnen komen.
"Hij vertelde me dat dit nieuwe systeem een soort voordeel zou bieden aan teams die veel fans hebben, die grote supportersbases hebben," legde Beesley uit.
Dat zou Everton een kans kunnen geven om de loyaliteit van hun supporters om te zetten in een krachtiger financieel platform. Het stadion heeft ook internationale rugbywedstrijden gehost en staat op het punt om wedstrijden te organiseren tijdens een toekomstige Europese Kampioenschap, waardoor het gebruik verder gaat dan de thuiswedstrijden van Everton.
Voor Beesley biedt de combinatie van het terrein en de aanhang van de club aanzienlijke potentie -- mits de mensen die Everton runnen de juiste beslissingen kunnen nemen.
"Je hebt die enorme supportersbasis, waarschijnlijk dat de club op veel manieren niet verdient in termen van wat ze recentelijk hebben bereikt of niet hebben bereikt," zei hij.
"En je combineert dat met het nieuwe stadion, en het is eigenlijk -- als iemand een visie heeft --"
Die laatste kwalificatie is belangrijk. Een nieuw stadion kan de faciliteiten, inkomsten op wedstrijddagen en bredere commerciële kansen bieden, maar het kan niet op zichzelf sportief succes garanderen.
Het werk is nog niet af
Beesley's gesprekken maakten ook duidelijk dat een succesvol stadionproject niet alleen wordt beoordeeld op zijn uiterlijk of zitcapaciteit.
Hij gelooft dat Everton's nieuwe thuis sneller is omarmd dan misschien werd verwacht, waarbij de supporters over het algemeen goed zijn aangepast ondanks de emotionele betekenis van het verlaten van Goodison. Toch zijn er nog details aan te pakken, van de relatief kale gangen van het stadion tot de transportregelingen na wedstrijden.
Zijn eigen ervaring met het meenemen van zijn drie dochters naar de FA Cup-wedstrijd tegen Sunderland in januari onthulde een van de praktische tekortkomingen.
"Wegkomen bij het eindsignaal -- dat was een nare verrassing over hoe lang dat duurde om gewoon uit de parkeerplaats te komen en de wegen waren zo traag."
Hij gelooft ook dat de club meer persoonlijke accenten kan toevoegen om het stadion onmiskenbaar Everton te laten aanvoelen. Ideeën omvatten verdere erkenning van de geschiedenis van de club, prominentere Everton-branding en standbeelden ter ere van figuren zoals doelman Neville Southall en voormalig manager Joe Royle.
De fundamenten zijn echter gelegd. Meis moest een moeilijk architectonisch puzzel oplossen; Kenyon legde uit waarom de gekozen locatie beperkingen op de capaciteit oplegde; en Maguire's analyse bood een perspectief op de financiële kansen die voor ons liggen.
Samen hielpen die gesprekken Beesley te begrijpen dat het project meer was dan een indrukwekkend gebouw. Het is een stadion gevormd door compromissen, input van supporters en de noodzaak om ambitie in balans te brengen met de realiteit van een beperkt terrein.
Voor Everton is de volgende uitdaging om het meeste te maken van wat er is gebouwd.
Christopher Beesley is de auteur van "On the Banks of the Royal Blue Mersey: The Inside Story of Everton's First Season at Bramley Moore Dock" van Pitch Publishing - dat is hier beschikbaar.
