Hij was 16 toen hij voor het eerst het Osasuna-shirt droeg. Hij was 36 toen hij voor de laatste keer het veld verliet als speler van Sevilla, en hielp de club om in LaLiga te blijven na een seizoen vol spanning die hij grotendeels had vermeden tijdens de hoogtijdagen van zijn carrière.
"Ik heb ook voor degradatie gevochten," zei hij deze week. "Bij Osasuna moesten we op de laatste dag overleven. Hier lukte het ons met een wedstrijd te gaan."
De toon gedurende zijn uitgebreide reflecties op Radio Marca Sevilla was karakteristiek gematigd. Azpilicueta is geen man die zich aan drama overgeeft. Hij kwam afgelopen augustus naar Sevilla, op zijn verjaardag, omdat de club eerlijk tegen hem was. Toen hij Matías Almeyda -- toen de coach van Sevilla -- vroeg wat zijn rol zou zijn, was het antwoord eerlijk: niemand wist wie er verder in de selectie zou zitten. Azpilicueta vond dat geruststellend.
"Hij was zeer oprecht," zei hij. "Hij belde me om elf uur 's nachts en ik zei, het lijkt erop dat ik kan helpen. Hij gaf me een goed gevoel. Ik wist waar ik naartoe kwam."
Het dieptepunt van het seizoen kwam in Pamplona, waar Osasuna in de laatste seconden twee keer scoorde om de voorsprong van Sevilla om te draaien en de kleedkamer in een staat van verwoesting achter te laten. Azpilicueta beschreef spelers op de grond, stafleden die op de bank huilden, het gevoel dat alles in elkaar was gestort.
"Het leek alsof het seizoen voorbij was," zei hij. "Maar dat was het niet. En de bodem raken op dat beslissende moment zorgde ervoor dat iedereen nog meer gaf."
De reactie die volgde -- overwinningen tegen Real Sociedad, Espanyol en Villarreal, aangedreven door een stadion dat zich vulde met geloof toen het team het het meest nodig had -- bevestigde wat hij was gaan geloven over de supporters.
"Een groot deel van het doel behoort, natuurlijk, tot de fans."
Hij sprak ook over de blessureproblemen die het seizoen teisterden -- een eerste spierprobleem in bijna twee jaar professioneel voetbal, een soleusprobleem dat hij opliep na een rustperiode, en de gevolgen waarmee hij met stille koppigheid omging. Hij speelde 90 minuten in de Seville-derby, ondanks dat hij wist dat zijn lichaam niet in orde was.
"Ik eindigde de wedstrijd en heb nog nooit zoveel pijn gehad in mijn leven," zei hij. "Maar ik zou de beslissingen niet veranderen. Je probeert vanuit je hart en met de wens om het beste te doen."
Hij reserveerde warmte voor twee van de jonge verdedigers die opkwamen tijdens Sevilla's overlevingsronde -- Andres Castrín en Kike Salas, die hij beschreef als in staat om een belangrijke samenwerking te vormen in de toekomst van de club, mits ze omringd zijn door ervaren spelers in de moeilijke momenten die een volledig seizoen altijd met zich meebrengt.
En hij sprak uitgebreid over de manager die hem het meest beslissend heeft gevormd -- José Mourinho, die hem onrustig aantrof en zijn toekomst bij Chelsea in twijfel trok tijdens de zomer van 2013, nadat hij te laat was aangekomen voor de voorbereiding vanuit de Confederations Cup en buiten de selectie viel.
"Hij nam me aan de kant aan het einde en zei: 'Je gaat nergens heen -- ik vertrouw je.'"
Azpilicueta had Ashley Cole als linksback en Branislav Ivanovic als rechtsback. Hij had nog nooit in zijn leven als linksback gespeeld. Hij eindigde met daar tweeënhalf jaar te spelen, en won titels.
Zijn Chelsea-carrière besloeg elf jaar, 526 optredens en een prijzenkast die twee Premier League-titels, de Champions League, twee Europa Leagues en de FA Cup omvatte. Hij won 44 interlands voor Spanje en vertegenwoordigde het land op drie Wereldkampioenschappen.
Hij droeg dat alles niet lichtvaardig. En hij laat niets daarvan achter.
"Vanuit het hart," zei hij, "en met de wens om het beste te doen."
Dat was altijd genoeg.